Stopniowo odkrywała kolejne formy aktywności, które odpowiadały jej zainteresowaniom i kondycji fizycznej. W zależności od możliwości, mogło to oznaczać pływanie, łagodne ćwiczenia siłowe, taniec, jazdę na rowerze, rozciąganie lub uczęszczanie na odpowiednie zajęcia fitness.
Celem nie była rywalizacja z młodszymi ludźmi ani osiągnięcie nierealistycznego wyglądu.
Chodziło o zachowanie siły, sprawności ruchowej, równowagi i pewności siebie, a jednocześnie o to, by mieć powód, by wychodzić z domu i dzielić się światem.
Z czasem ruch stał się dla niej mniej przykrym obowiązkiem, a bardziej sposobem na doświadczanie własnych możliwości.
Zauważyła, że spacer może poprawić jej nastrój. Wykonanie zestawu ćwiczeń dało jej poczucie spełnienia. Nauka nowego ruchu przypomniała jej, że jej ciało wciąż potrafi się adaptować.
Zaczęła też rozumieć, że dbanie o siebie nie oznacza karania się za starzenie się.
Jej ciało zasługiwało na uwagę, cierpliwość i szacunek, a nie na ciągłe porównywanie się z wcześniejszą wersją niej samej.
Dzięki tej zmianie utrzymanie aktywności fizycznej stało się łatwiejsze.
Przestała ćwiczyć, bo wierzyła, że musi walczyć z upływem czasu. Ćwiczyła, bo chciała pozostać aktywna w życiu.
Dla niej była to o wiele ważniejsza motywacja.
Oczywiście, aktywność fizyczna musi odzwierciedlać stan zdrowia i możliwości danej osoby. Każdy, kto rozpoczyna nowy program ćwiczeń, szczególnie po długim okresie bezczynności lub z istniejącą chorobą, powinien wybrać odpowiednie aktywności i w razie potrzeby zasięgnąć porady specjalisty.
Chodziło o to, by nie ignorować ograniczeń fizycznych. Chodziło o to, by przestać zakładać, że każde ograniczenie jest trwałe, zanim jeszcze zbadała, co jest możliwe.
Zmiana wyglądu bez próby stania się kimś innym
Gdy jej codzienność uległa zmianie, zaczęła zwracać większą uwagę na to, jak się ubiera.
Przez lata w swoich wyborach ubioru kierowała się głównie wygodą. Kupowała praktyczne rzeczy, nosiła znane zestawy i rzadko zastanawiała się, czy jej wygląd odzwierciedla jej samopoczucie.
Nie było nic złego w praktycznych ubraniach. Problem polegał na tym, że stopniowo przestała traktować własne preferencje jako coś ważnego.
Uświadomiła sobie, że często wybierała ubrania, ponieważ wydawały się odpowiednie do jej wieku, a nie dlatego, że naprawdę jej się podobały.
To odkrycie skłoniło ją do ponownego przemyślenia swojej garderoby.
Zaczęła eksperymentować z kolorami, kształtami i stylami, które dawały jej poczucie komfortu i pewności siebie. Zwracała uwagę na dopasowanie ubrań i wybierała te, które pasowały do jej obecnego stylu życia.
Niektóre zmiany były proste. Inna fryzura, bardziej kolorowa bluzka, dobrze dopasowana kurtka lub para butów, które lubiła nosić, mogły sprawić, że ubieranie się wydawało się mniej automatyczne.
Nie musiała wymieniać wszystkiego, co posiadała, ani podążać za każdym nowym trendem w modzie.
Zamiast tego zaczęła traktować ubiór jako formę samoekspresji, a nie zbiór zasad narzucanych przez wiek.
Jeśli podobał jej się konkretny kolor, mogła go nosić. Jeśli wolała klasyczny styl, mogła go zachować. Jeśli chciała poeksperymentować z czymś nowym, mogła to zrobić, nie zakładając, że opinia innych ludzi powinna decydować o rezultacie.
Doświadczenie to było czymś więcej niż tylko wyglądem.
Kiedy ludzie przez lata czują się niewidzialni i ograniczeni do własnych codziennych zajęć, świadomy wybór sposobu, w jaki się prezentują, może stać się sposobem na odbudowanie więzi ze swoją tożsamością.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
