emancypacją kobiet oraz zmianą w modzie damskiej na początku XX wieku.
Gdy spódnice uległy skróceniu, a kobiety zaczęły wchodzić na rynek pracy oraz do przestrzeni politycznej, sposób siedzenia stał się cichym manifestem niezależności. Zakładanie nogi na nogę przestało być
postrzegane wyłącznie jako złamanie etykiety, a zaczęło być utożsamiane z nowoczesnością, pewnością siebie oraz elegancją zarezerwowaną dla kobiet sukcesu.
Rozdział II: Antropologia i różnice kulturowe na świecie
Sposób, w jaki interpretujemy mowę ciała, jest w ogromnym stopniu uzależniony od kręgu kulturowego, w którym się wychowaliśmy. To, co w Europie Zachodniej lub Ameryce Północnej jest uznawane za naturalny i elegancki gest, w innych częściach świata może wywołać oburzenie.
Bliski Wschód i kraje arabskie: Uniesienie nogi w taki sposób, że podeszwa buta staje się widoczna dla rozmówcy, jest powszechnie traktowane jako głębokie lekceważenie i zniewaga. Podeszwa
uchodzi za najbrudniejszą część ubioru, dlatego w kontaktach dyplomatycznych i biznesowych w tym regionie zaleca się trzymanie obu stóp mocno opartych na podłodze.
Azja Wschodnia (Japonia, Korea Południowa): W tradycyjnym środowisku biznesowym skrzyżowanie nóg podczas spotkania ze starszym rangą przełożonym lub osobą o wyższym statusie
społecznym może być odebrane jako brak szacunku i nadmierna poufałość. Ceniona jest tam postawa wyprostowana, ze stopami złączonymi i dłońmi spoczywającymi na kolanach.
Kultura latynoamerykańska i śródziemnomorska: W tych regionach gest ten jest odbierany znacznie bardziej swobodnie i naturalnie. Często towarzyszy mu dynamiczna gestykulacja i
ekspresyjna mowa ciała, stanowiąc element swobodnej ekspresji i budowania bliskości w relacjach międzyludzkich.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
