Odwróciła się i odeszła, zostawiając Viktora stojącego na środku kawiarni. Ludzie przy sąsiednich stolikach patrzyli na niego z zaciekawieniem.
Szedł powoli w stronę wyjścia, zdając sobie sprawę, że być może stracił najcenniejszą osobę w swoim życiu.
I stracił ją przez własną głupotę i egoizm.
Paweł czekał na niego w domu, ciemny jak burzowa chmura.
„Marina złożyła pozew o rozwód” – oznajmił bez wstępów. „Mówi, że nie chce wiedzieć, co stało się z Ludmiłą. Myśli, że zrobię z niej nieodpłatną opiekunkę dla naszej matki”.
Viktor bez słowa nalał sobie kieliszek wódki i wypił go jednym haustem.
„Widziałem Ludmiłę”. Przeprowadza się do Moskwy. Na stałe.
„Do diabła!” zaklął Paweł. „Co teraz zrobimy?”
„Żyć” – odparł zmęczonym głosem Wiktor. „Żyć z konsekwencjami naszego egoizmu. To nasza wina, Pawle. Myśleliśmy, że kobiety mają obowiązek nam służyć. Ale okazuje się, że one też są ludźmi. Mają własne marzenia, plany i ambicje”.
„Do diabła z tym wszystkim!” Paweł nalał sobie wódki. „Może Marina się opamięta…”
„Nie opamięta” – powiedział Wiktor, kręcąc głową. „Ona i Ludmiła mają rację. Traktowaliśmy je jak służące. A kiedy służba się zbuntowała, nie wiedzieliśmy, co robić. Teraz dostaliśmy dokładnie to, na co zasłużyliśmy”. Matka zawołała ich z drugiego pokoju. Bracia spojrzeli na siebie.
„Twoja kolej” – powiedział Paweł.
„Nie, twoja”. „Byłem dziś rano”.
„Co za różnica? Chodźmy razem”.
Wstali i poszli do matki.
Byli dwoma dorosłymi mężczyznami – odnoszącymi sukcesy i zadowolonymi z siebie – którzy dopiero teraz zaczynali rozumieć prawdziwy koszt opieki nad ukochaną osobą.
Ale było już za późno.
Ich żony odeszły, pozostawiając ich samym sobie, by stawić czoła własnemu egoizmowi i chorej matce.
Tymczasem Ludmiła siedziała w samolocie do Moskwy, czując się wolna.
Wolna od oczekiwań innych, obowiązków narzuconych jej i roli nieopłacanej służącej.
Czekało ją nowe życie – życie pełne nauki, pracy, którą kochała, i ludzi, którzy doceniliby ją jako jednostkę, a nie funkcję.
Trochę przerażało ją zaczynanie wszystkiego od nowa w wieku trzydziestu dwóch lat, ale to był jej wybór.
I niczego nie żałowała.
Zawibrował jej telefon. Właśnie przyszła wiadomość od Antoniny Pietrowna, wysłana z pomocą sąsiadki:
„Ludoczko, bądź szczęśliwa. Wybacz moim głupim synom. Postąpiłaś słusznie. Żyj własnym życiem!”.
Ludmiła uśmiechnęła się i wyłączyła telefon.
Przeszłość była za nią.
Czekała ją tylko przyszłość.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
