Małżeństwo, którego żadne z nich nie wybrało — i prawda ukryta między dwiema rodzinami
CZĘŚĆ 2
Niko patrzył na mnie przez kilka sekund, nie odzywając się.
Sypialnia była ogromna, ale panująca w niej cisza sprawiała, że wydawała się mniejsza.
Za oknami Manhattan lśnił pod ciemnym, letnim niebem. Z tej wysokości miasto wyglądało spokojnie, zredukowane do uporządkowanych wstęg światła, jakby nic skomplikowanego nie mogło się wydarzyć w tych wszystkich mieszkaniach, biurach i samochodach poruszających się pod nami.
Stałam na skraju łóżka w sukni ślubnej w kolorze kości słoniowej, której nie wybrałam, będąc żoną mężczyzny, którego poznałam zaledwie kilka godzin wcześniej.
Niko powiesił kurtkę na oparciu krzesła.
„Wyglądasz na przestraszoną” – powiedział.
„Nie jestem.”
Jego wyraz twarzy prawie się nie zmienił.
„Wstrzymujesz oddech.”
Zdałem sobie sprawę, że tak.
Powoli to wypuściłem.
„To nie znaczy, że się boję.”
“NIE?”
„Nie. Czasami to oznacza, że bardzo się staram nie powiedzieć czegoś niegrzecznego.”
Na jego twarzy pojawił się wyraz niemal rozbawienia, ale zniknął, zanim zdążyłem się upewnić, że kiedykolwiek się tam pojawił.
Rozluźnił krawat.
„Powiedziałem, że powinniśmy ustalić pewne zasady.”
„I jestem pewien, że już je napisałeś.”
“NIE.”
„Wydajesz się być osobą, która lubi zasady.”
„Lubię wiedzieć, na czym stoję.”
„To czyni jednego z nas.”
Wtedy spojrzał na mnie.
Nie bez powodu.
Nie tak, jak patrzył na mnie w katedrze, z tą odległą pewnością siebie, która sprawiła, że poczułam się, jakby umieścił mnie w jakiejś nieprzyjemnej kategorii.
Tym razem naprawdę przyjrzał się mojej twarzy.
„Nie wiedziałaś o tym małżeństwie”.
To nie było pytanie.
„Dwa dni temu martwiłem się o prawo konstytucyjne”.
„To wyjaśnia podręcznik w twoim mieszkaniu.”
Całe moje ciało znieruchomiało.
„Byłeś w moim mieszkaniu?”
“NIE.”
„Skąd więc wiesz o moim podręczniku?”
„Twój ojciec powiedział mojemu wujkowi, że studiujesz prawo.”
Zawahałem się.
To wyjaśnienie było całkowicie rozsądne.
Jednak pamiętałam, że suknia ślubna, która przyszła, była dopasowana dokładnie do moich wymiarów.
„Znałeś mój rozmiar sukienki.”
„Moja ciotka zajęła się tą sukienką.”
„To nie jest odpowiedź na pytanie.”
„Nie” – przyznał. „Nie ma”.
Skrzyżowałem ramiona.
“Więc?”
Westchnął, jakby już uznał, że szczerość nie będzie dziś zbyt wygodna.
„Asystent twojego ojca przesłał ci wymiary od projektanta, z którego usług korzystałeś już wcześniej”.
Spojrzałam na niego.
“Melisa?”
„Nie znam jej imienia.”
Osobista asystentka mojego ojca wiedziała prawie wszystko o moim grafiku. Najwyraźniej wiedziała też wystarczająco dużo, żeby pomóc w organizacji ślubu, nie mówiąc mi o tym.
Z moich ust wyrwał się gorzki śmiech.
„Wspaniale. Czy jest ktoś na Manhattanie, kto nie był w to zamieszany?”
„Nie byłem.”
To mnie zaskoczyło.
„Oczekujesz, że uwierzę, że nie wiedziałaś, za kogo wychodzisz za mąż?”
„Znałem twoje imię.”
“I?”
„Wiedziałem, kim był twój ojciec. Wiedziałem, że masz dwadzieścia cztery lata. Wiedziałem, że studiowałeś prawo na Uniwersytecie Columbia. Wiedziałem, że gazety lubią fotografować cię, jak wychodzisz z klubów”.
I tak to się stało.
Sąd z ołtarza.
Podniosłem brodę.
„I oczywiście to powiedziało ci wszystko, co warto wiedzieć.”
„Nie powiedziałem tego.”
„Nie było takiej potrzeby.”
Niko milczał.
Jego wzrok na chwilę powędrował w stronę okna.
Potem powiedział: „Przepraszam”.
Te słowa zaskoczyły mnie.
„Po co?”
„Za formułowanie założeń.”
Przygotowałem się na arogancję, wymagania, być może przemowę o obowiązku i posłuszeństwie.
Nie przygotowałem się na przeprosiny.
Moja postawa obronna nie miała gdzie się podziać.
„To było szybkie.”
„Zazwyczaj poprawiam błędy, gdy je zauważę.”
„Znasz mnie od około dziewięciu godzin.”
„W takim razie mam dziewięć godzin, żeby zrobić kilka.”
Spojrzałem na niego podejrzliwie.
„Czy to część twojego uroku?”
„Powiedziano mi, że nie mam żadnych.”
Tym razem byłem pewien, że dostrzegłem na jej twarzy najmniejszy cień uśmiechu.
Zniknął ponownie.
Podszedł do wbudowanej szafki i nalał wody do dwóch szklanek. Jedną podał mi.
Zaakceptowałem to.
Moje palce wokół szklanki były zimne.
Potem wrócił do powodu, dla którego tam staliśmy.
„Zasady” – powiedział.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
