Podobnie jak Malcolm.
Podobnie jak Blythe.
Vivian, siedząca trzy krzesła dalej, ubrana w kremowy kostium, który najwyraźniej został dobrany specjalnie do zdjęć, pochyliła się do przodu.
“Co to jest?”
Corbin zbyt szybko zamknął dokument.
Selena pozostała nieruchoma.
„Przeczytaj to” – powiedziała.
Jego oczy spotkały się z jej oczami.
Na sekundę powróciła mu zwykła pewność siebie.
Pewność siebie, na której polegał, gdy myślał, że może mówić szybciej, niż mówi prawda.
„To jest wewnętrzny język finansowania”.
„To wymóg ujawnienia informacji”.
„To nie ma nic wspólnego z pakietem kreatywnym”.
„Wszystko zależy od tego, czy kreatywny pakiet został uzyskany zgodnie z prawem”.
W sali konferencyjnej zapadła cisza.
Corbin zacisnął szczękę.
Przy długim orzechowym stole zasiadło dwanaście osób, z których wszystkie spędziły ostatnie trzy lata, słuchając, jak Corbin przedstawiał siebie jako architekta Szklanego Monarchy.
Jego wizja.
Jego związki.
Jego strategia finansowania.
Jego przełom.
Teraz wszyscy obserwowali Selenę.
Przewróciła stronę.
„Sekcja siódma”.
Corbin milczał.
Blythe czytał na głos.
„Nieujawnione wynagrodzenie osób trzecich związane z nabyciem podstawowych praw do adaptacji”.
Vivian zmarszczyła brwi.
„Jakie odszkodowanie?”
Corbin spojrzał na nią.
To był jego błąd.
Ponieważ strach pojawił się na jego twarzy zanim zdążył go ukryć.
Vivian to widziała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
