Żadnych ozdób, oprócz kalendarza z informacjami o wizytach lekarskich, zapisanymi drobnym, starannym pismem.
Na stole leżały niezapłacone rachunki, recepty i złożony szalik, który rozpoznałem jako ten, który kupiłem jej w Wiedniu.
Wyjąłem dokumenty z szuflady.
Potem zobaczyłem metalowe pudełko pod łóżkiem.
Nie dotykałem tego.
Stałem tam przez prawie minutę, gapiąc się na nią i walcząc z wstydliwą chęcią dowiedzenia się, co ona ukryła.
Wtedy mój telefon zawibrował.
Wiadomość od Mai.
Plik znajduje się w niebieskim folderze. Proszę o tym nie zapomnieć.
A potem jeszcze jeden.
A Arjun… dziękuję.
Zamknąłem oczy.
Miałem już wychodzić, gdy zauważyłem białą kopertę, w połowie przyklejoną pod materacem.
Było na nim napisane moje imię.
Ardżuna.
Moje ręce zrobiły się zimne.
To było coś innego.
To było przeznaczone dla mnie.
Przynajmniej taką wymówkę sobie dałem, podnosząc go.
W środku był list.
Pismo należało do Mai, ale było bardziej chwiejne, niż pamiętałem.
Usiadłem na brzegu jej łóżka i czytałem.
Ardżuna,
Jeśli to czytasz, oznacza to, że albo zdobyłem się na odwagę, żeby ci to dać, albo coś się wydarzyło, zanim zdążyłem to zrobić.
Nie wiem, którą wersję wolę.
Chciałam ci powiedzieć prawdę przed rozwodem, ale za każdym razem, gdy próbowałam, wyglądałaś na tak zmęczoną. Tak odległą. Powiedziałam sobie, że poczekam na lepszy dzień.
Potem poprosiłeś o rozwód.
Powiedziałem „tak”, bo myślałem, że już wystarczająco dużo przeze mnie wycierpiałeś.
Ale jest jedna rzecz, o której ci nigdy nie powiedziałem.
Lekarze odkryli coś nietypowego po drugim poronieniu. Powiedzieli mi, że powinnam poddać się kolejnym badaniom. Nie powiedziałam ci, bo już tonęłaś w pracy i żalu. Potem życie stało się kłótniami, ciszą i dystansem.
Po rozstaniu w końcu poszedłem.
Wtedy odkryto chorobę.
Nie winię cię.
Ale chcę, żebyś coś wiedział.
Nie przestałam cię kochać, kiedy podpisałam papiery.
Przestałam cię prosić, żebyś został.
Mój wzrok stał się niewyraźny.
List był kontynuowany.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Przed drugim poronieniem wybrałam imię Asha.
Nie dlatego, że byłem pewien, że to dziewczynka.
Ale dlatego, że potrzebowałem nadziei.
Kiedy odeszła, zachowałem to imię w sercu.
Być może w innym życiu bylibyśmy dla siebie milsi.
Być może w takim życiu wracasz do domu wcześniej.
Może powiem ci, kiedy się boję.
Może uratujemy się nawzajem zanim będzie za późno.
Maja.
Siedziałem w tym malutkim pokoju, trzymając list w obu rękach, gdy coś we mnie całkowicie się załamało.
Myślałam, że najgorszym bólem będzie widok chorej Mai.
Nie było.
Najgorsze było odkrycie, że ona kochała mnie cicho, nawet gdy pozwoliła mi odejść.
Kiedy wróciłem wieczorem do szpitala, Maya od razu się o tym dowiedziała.
„Przeczytaj to” – powiedziała.
Zamarłem w drzwiach.
Siedziała na łóżku, blada, ale spokojna.
„Przepraszam” powiedziałem.
Spojrzała na koc.
„Prawie sto razy ci to dałem.”
„Chciałbym, żebyś to zrobił.”
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
