„Smutek wypełnia pustkę, Olivio.”
Tanya spojrzała na Phoebe.
Spojrzenie trwało mniej niż sekundę, ale zobaczyłem to.
“Co to było?”
Tanya zmarszczyła brwi. „Co?”
“To spojrzenie.”
“Nie…”
“Nie.”
“Co to było?”
Mój głos ją zatrzymał.
Phoebe zdjęła płaszcz.
„Co napisałeś?”
Przesunąłem list w jej stronę.
Rozłożyła książkę i zaczęła czytać.
Gdy doszła do wersu o śmierci Teresy w samotności, jej ręka się zatrzęsła.
Przesunąłem list w jej stronę.
„Dlaczego to napisałeś?”
Spojrzałem na nią.
„Bo to była prawda”.
Phoebe pokręciła głową. „Nie.”
Tanya odepchnęła ją tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało na podłodze.
“Phoebe, zaczekaj.”
„Dlaczego to napisałeś?”
„Czekać na co?” – zapytała Phoebe. Przycisnęła dłonie do stołu. „Olivia obwiniała się przez 20 lat”.
„Nie chciałem, żeby to usłyszała w ten sposób”.
Wstałem.
“Powiedz mi co?”
Żaden z nich nie odpowiedział.
Gdzie była Teresa, kiedy widziałeś ją ostatni raz?
„Nie chciałem, żeby to usłyszała w ten sposób”.
Twarz Tanyi się skrzywiła.
“Olivio, proszę.”
„Czy była w samochodzie?”
Phoebe zakryła usta. Odpowiedź płynęła przez palce.
“NIE.”
W pokoju zapadła cisza.
„Czy była w samochodzie?”
Chwyciłem krzesło.
„A gdzie ona była?”
„Na brzegu” – wyszeptała Tanya. „Ze mną”.
Moje kolana osłabły. Usiadłem, zanim odmówiły posłuszeństwa.
“Udało jej się wydostać?”
„Tak” – powiedziała Phoebe. „Była bezpieczna”.
“Udało jej się wydostać?”
„W takim razie jak ona zniknęła?”
„Byłem uwięziony na tylnym siedzeniu. Pas nie chciał się odpiąć, a fotel przygniótł mi nogę”.
„Woda wlewała się przez okna” – dodała Tanya. „Cały czas krzyczałam, że nadchodzi pomoc”.
„Ale to nie działo się wystarczająco szybko” – powiedziała Phoebe.
Spojrzałem to na jednego, to na drugiego.
„W takim razie jak ona zniknęła?”
“Teresa cię słyszała.”
Phoebe skinęła głową.
„Słyszała, jak krzyczę jej imię”.
Tanya otarła policzek.
„Złapałem Teresę za nadgarstek. Powiedziałem jej, żeby nie wracała.”
„Co ona powiedziała?”
„Powiedziała: ‘Phoebe nie ma czasu’”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
