Doktor Cole otworzył zamkniętą szufladę i podał mi mały srebrny dyktafon. Evelyn schowała go w podszewce torebki. Pielęgniarka znalazła go po tym, jak Marcus zażądał wydania mu wszystkich jej rzeczy. Pielęgniarka dała go doktor Cole, ponieważ coś w Marcusie ją przerażało.
„To nie wszystko” – powiedział lekarz. „Jej obrażenia nie zgadzały się z historią, którą nam przedstawił. Zleciłem dodatkowe badania, ale Marcus naciskał na administratora szpitala, żeby ją wypisał. Następnego ranka nie żyła”.
Skopiowałem plik na telefon, a potem na pendrive. Potem zadzwoniłem do jednej osoby.
Detektyw Lena Ortiz powiedziała mi kiedyś, po tym jak pomogła mi rozwiązać sprawę oszustwa w pewnej okolicy, że jeśli kiedykolwiek będę potrzebowała szybkiego odkrycia prawdy, powinnam zadzwonić, zanim zadzwonię do kogokolwiek innego.
Odebrała po pierwszym dzwonku.
Podałem jej imię Marcusa, nagranie i jedno zdanie: „Uważa, że pogrzeb to zakończył”.
Wtedy się uśmiechnąłem.
Dokładnie w tym momencie ktoś spróbował otworzyć zamknięte drzwi biura.
Z korytarza dobiegł męski głos.
„Doktorze, proszę otworzyć. Wiem, że moja teściowa tam jest.”
Marcus myślał, że pogrzebał wszystkich świadków Evelyn. Mylił się. Ale osoba stojąca za drzwiami gabinetu lekarskiego była tylko pierwszym niebezpieczeństwem czyhającym na mnie tej nocy.
Doktor Cole zbladł. Marcus ponownie uderzył w drzwi.
„Otwórz!” – krzyknął. „Źle się czuje. Od pogrzebu ma jakieś wyobrażenia”.
Jego występ był bezbłędny: zatroskany mąż, pogrążony w żałobie wdowiec, opiekuńczy zięć. Mógłby podziałać na każdego, kto nie słyszał, jak groził mojej córce.
Detektyw Ortiz wysłał SMS-a o treści: Stall.
Wsunąłem pendrive’a do płaszcza. Doktor Cole otworzył drzwi.
Marcus wszedł z ochroniarzem za sobą. Na jego twarzy malował się wymuszony smutek, ale wzrok skierował się prosto na dyktafon. Na sekundę jego maska zniknęła.
„Co to jest?” zapytał.
„Urządzenie medyczne” – odpowiedział dr Cole.
Marcus ruszył w jego stronę. Stanąłem między nimi.
„Powinnaś wrócić do domu, Margaret” – powiedział.
Potem zauważyłem ciemną krew pod paznokciem. Evelyn została pochowana w rękawiczkach, bo Marcus twierdził, że zraniła dłonie podczas upadku. Zaakceptowałem to, bo byłem odrętwiały.
Strażnik odebrał telefon i wyszedł na zewnątrz. Marcus złapał mnie za nadgarstek i szepnął: „Nie masz pojęcia, co zrobiła twoja córka”.
Doktor Cole sięgnął po alarm, ale Marcus wcisnął mu biurko w dłonie. Wyrwałem się, gdy nagle zgasło światło.
Ktoś odciął dopływ prądu do piętra.
W ciemnościach szuflady się otworzyły, a metal uderzył o drewno. Kilka sekund później zapaliły się światła awaryjne.
Rejestrator zniknął.
Podobnie jak Marcus.
Detektyw Ortiz przybył z dwoma funkcjonariuszami, ale uciekł klatką schodową. Doktor Cole, przyciskając ręcznik do czoła, powiedział, że wie, co Marcus miał na myśli.
Uzyskał dostęp do ukrytej kopii zapasowej, którą Evelyn przesłała przez portal szpitalny. Zawierała ona zdjęcia siniaków, wyciągi bankowe i umowy przenoszące własność firmy technologii medycznej na Marcusa.
To był pierwszy poważny zwrot akcji.
Evelyn nie była zależna od Marcusa. To Marcus był zależny od niej.
Odziedziczyła po zmarłym ojcu udziały kontrolne w firmie produkującej oprogramowanie diagnostyczne. Firma miała zostać sprzedana za czterdzieści osiem milionów dolarów. Zgodnie z umową powierniczą Marcus nie otrzymałby nic, chyba że Evelyn zmarłaby, gdy byli jeszcze małżeństwem.
Jeden plik był zabezpieczony hasłem. Jego tytuł brzmiał: DLA MAMY — PRZED WSCHODEM SŁOŃCA.
Ortiz wypróbował wszystkie oczywiste hasła. Nic nie działało.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
