CZĘŚĆ 1

Pięć miesięcy po zakończeniu chemioterapii zaskoczyłam męża weekendem w tym samym górskim hotelu, w którym dwadzieścia lat wcześniej spędziliśmy miesiąc miodowy. Bardziej niż czegokolwiek innego pragnęłam poczuć się znów żoną Jeffreya, a nie kruchą pacjentką, którą opiekował się przez ostatni rok.

Rak zmienił niemal wszystko w moim postrzeganiu siebie. Moje gęste, kasztanowe włosy zostały zredukowane do zaledwie kilku centymetrów miękkiego meszku. Operacja pozostawiła blizny na mojej klatce piersiowej, a miesiące leczenia zmieniły moje ciało w sposób, którego wciąż trudno mi zaakceptować. Każdego ranka stawałam przed lustrem, próbując przekonać samą siebie, że przetrwanie powinno być ważniejsze niż wygląd.

Ale przetrwanie nie oznaczało automatycznie uciszenia niepewności.

Dlatego na naszą dwudziestą rocznicę ślubu potajemnie zarezerwowałem ten sam hotel, w którym zaczęło się nasze małżeństwo.

Kiedy powiedziałem Jeffreyowi, żeby zostawił sobie wolny następny weekend, zawahał się tylko przez sekundę.

„W przyszły weekend?”

„To nasza rocznica. Chcę, żebyśmy świętowali ją należycie.”

„Dokąd idziemy?”

„To niespodzianka. Po prostu spakuj coś ładnego.”

Uśmiechnął się, ale zauważyłam, jak szarpie za dużą flanelową koszulę, którą ostatnio nosił niemal bez przerwy. Zaczął też przebierać się za drzwiami łazienki zamiast w naszej sypialni.

„Wiesz, że możesz się tu przebrać” – zażartowałem pewnego ranka. „Widziałem cię już wcześniej”.

„Stare nawyki”.

Nie zwróciłem na to uwagi. Byłem zbyt pochłonięty własnymi kompleksami, żeby zastanawiać się, czy Jeffrey też coś ukrywa.

Noc przed naszą podróżą leżałam obok niego w ciemności.

„Czy nadal uważasz, że jestem piękna?”

„Wiesz, że tak.”

„Powiedz to tak, jakbyś naprawdę to miał na myśli.”

Zapadła krótka cisza.

Wtedy Jeffrey zwrócił się w moją stronę.

„Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałem. To się nigdy nie zmieniło”.

Rozpaczliwie chciałem mu wierzyć.

Podczas każdego leczenia trzymał mnie za rękę, woził na wizyty, uczył mnie harmonogramu przyjmowania leków i był przy mnie w najgorszych dniach. Jednak okrutny głos w moim wnętrzu szeptał, że może został tylko dlatego, że porządni mężowie nie porzucają chorych żon.

„Jeffrey?”

“Hmm?”

„Czy nadal jesteś ze mnie zadowolony?”

Znów się zawahał.

„Szczęśliwszy, niż zasługuję.”

Nie pytałem, co to znaczy.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!