„To tylko jakaś zabłąkana poczta” – powiedziałem. Wręczyłem jej kopertę ze srebrnymi literami przez szparę w furtce. „Marisol chyba wysłała ci kartkę”.
Dorothy zmrużyła oczy, patrząc na adres zwrotny, marszcząc brwi i poprawiając uścisk na drewnie. „Twoja siostra? Nie widziałam jej od pogrzebu i wtedy prawie się do mnie nie odzywała. Dlaczego miałaby do mnie teraz pisać?”
„Miałam nadzieję, że wiesz” – powiedziałam, patrząc na grządki dalii, gdzie suche łodygi zostały już przycięte do ziemi. „Dzwoni do naszych rodziców w każdy wtorek wieczorem”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
