Ból przeszył jej oczy, szybki, ale niemożliwy do pomylenia.
„To nie było częścią zadania”.
„Czy cokolwiek z tego było prawdziwe?”
Ona nie odpowiedziała.
Ta cisza raniła głębiej niż zdrada.
Z jej nadajnika odezwał się inny głos.
„Moretti, znaleźli drugie schronienie”.
Elena spojrzała na mnie ostro.
„Oni nie powinni o tym wiedzieć”.
„Jaki skarbiec?”
„Ten pod kaplicą twojego ojca.”
Poczułem dreszcz.
Pod kaplicą nie było sklepienia.
Przynajmniej o żadnym nie wiedziałem.
Elena ruszyła w stronę drzwi.
„Jeśli Marco tam dotrze, wszyscy w tym domu zginą.”
Złapałem ją za ramię.
“Dlaczego?”
„Bo czarna księga nie jest jedyną rzeczą, którą ukrył twój ojciec.”
Silna eksplozja wstrząsnęła skrzydłem wschodnim.
Sufit zadrżał. Tynk spadł na łóżko. Zoe krzyknęła z łazienki.
Lily próbowała się podnieść, ale opadła z powrotem na poduszki.
Puściłem Elenę i kopnąłem drzwi łazienki.
Zoe stała obok wanny i cicho płakała, zakrywając uszy dłońmi.
Podniosłem ją.
„Musimy się ruszyć.”
Elena pomogła Lily wstać z łóżka.
Razem weszliśmy do ukrytego przejścia.
Po raz pierwszy w życiu uciekałam przez własne mury ze zdrajcą, którego nie rozumiałam, chorym służącym, który wiedział zbyt wiele i dzieckiem, które odkryło spisek związany z kredkami.
Korytarz znów się zatrząsł.
Dym unosił się przez szczeliny.
„Dokąd to prowadzi?” zapytała słabo Lily.
„Do starej kaplicy” – powiedziała Elena.
Spojrzałem na nią.
„Znasz te tunele lepiej ode mnie.”
„Twój ojciec mnie tu wyszkolił.”
Jej wyznanie podążało za nami w ciemność.
Zeszliśmy kolejnymi schodami, głębiej pod rezydencją.
Zoe przytuliła się do mojej szyi.
„Pan Romano?”
“Tak?”
„Czy ta pani w czerwieni jest zła?”
Elena spojrzała za siebie.
Nie odpowiedziałem od razu.
“Nie wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
