Spojrzałem na nią.

„Rozmawialiśmy o tym wczoraj”.

„To tymczasowe.”

Tymczasowy.

Słowo, które wkrótce miało stracić znaczenie.

Zachowałem swoje biuro.

Fiona poskarżyła się.

Mama próbowała „mediować”.

Na koniec dzieci spały w większej sypialni, a my wcisnęliśmy do niej jeszcze jedno łóżko pojedyncze.

Nikt nie był zachwycony.

Powiedziałem sobie, że to normalne.

Przejścia były niekomfortowe.

O kolacji połowa blatów w mojej kuchni była zastawiona kubkami dzieci i sprzętami AGD Fiony.

Mama odciągnęła mnie na bok.

„Czy mogę prosić o jedną małą przysługę?”

Powinienem był powiedzieć „nie” zanim to usłyszałem.

Zamiast tego zapytałem: „Co?”

„Ponieważ zwykle wracasz do domu przed Fioną, czy mógłbyś przygotować obiad dla dzieci?”

Zmarszczyłem brwi.

„Dlaczego miałbym wrócić do domu przed Fioną?”

„Ona będzie szukać pracy”.

„To nie jest odpowiedź na pytanie.”

Mama westchnęła.

„Shannon, tylko na chwilę.”

„Jak mało?”

„Dopóki się nie zadomowi.”

„Myślałam, że przeprowadzka tutaj pomoże jej się zadomowić”.

„Wiesz, co mam na myśli.”

Naprawdę nie.

Ale przygotowanie dodatkowej porcji makaronu wydawało się nieszkodliwe.

Więc się zgodziłam.

Przez pierwszy tydzień wszystko szło całkiem dobrze.

Gotowałem cztery wieczory.

Fiona gotowała dwa razy.

Raz zamówiliśmy pizzę.

Dzieci były głośne, ale miłe.

Ava pomagała zmywać.

Lucas uwielbiał mój ogródek.

Ben regularnie zasypiał na kanapie o godzinie ósmej.

Zacząłem myśleć, że może martwiłem się niepotrzebnie.

Potem prośby się zmieniły.

Pewnego wtorkowego poranka Fiona weszła do kuchni w piżamie.

„Czy możesz zrobić śniadanie?”

Spojrzałem na zegar.

„Za dwadzieścia minut mam spotkanie.”

„Tylko jajka.”

„Możesz zrobić jajka.”

„Prawie nie spałem.”

“Dlaczego?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!