Zawahała się.
“Wszystko.”
Zrobiłem jajka.
Dwa dni później Fiona zadzwoniła do mojego biura.
To nie jest mój prywatny telefon.
Mój numer firmowy.
„Shannon, musisz odebrać dzieci.”
Spojrzałem na harmonogram projektu na swoim komputerze.
„Jestem w pracy.”
“Ja wiem.”
„To dlaczego mnie tu wzywasz?”
„Mam coś pilnego.”
“Co?”
“Papierkowa robota.”
„Jakie papiery?”
„Sprawy rozwodowe”.
Spojrzałem przez szklaną ścianę w stronę mojego kierownika.
„Musisz zadzwonić do szkoły.”
„Już im powiedziałem, że przyjdziesz.”
Moja szczęka się zacisnęła.
„Fiona.”
“Proszę.”
Wyszedłem z pracy wcześniej.
Jechałem dwadzieścia pięć minut.
Zabrano całą trójkę dzieci.
Zabrano je do domu.
Następnie wróciłem do pracy i kończyłem raporty prawie do dziesiątej wieczorem.
Fiona wróciła około godziny 19:30, niosąc torbę z zakupami.
„Co się stało z papierkową robotą?” zapytałem.
Wyglądała na zdezorientowaną.
“Co?”
„Sytuacja kryzysowa”.
“Oh.”
Odłożyła torbę.
„Później spotkałem przyjaciela.”
To powinna być moja pierwsza, twarda granica.
Zamiast tego powiedziałem: „Następnym razem zapytaj, zanim podasz szkole moje nazwisko”.
Przewróciła oczami.
“Cienki.”
Stało się to ponownie.
W trzecim tygodniu kupowałem już prawie wszystkie artykuły spożywcze.
Nie dlatego, że Fiona nie miała dostępu do pieniędzy.
Ponieważ rzadko chodziła na zakupy.
„Czy możesz przynieść płatki?”
„Już zatrzymujesz się po mleko, prawda?”
„Dzieci potrzebują przekąsek.”
„Ben je tylko ten jogurt, który kupiłeś.”
Mój rachunek za zakupy spożywcze prawie się podwoił.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
