Dlatego też nigdy nie należy mylić sposobu obchodzenia się z ciałem ze źródłem życia wiecznego .
Różnica jest znacząca .
Organizacja pogrzebu leży w gestii żyjących .
Zmartwychwstanie należy do obietnicy Boga .
22. Ostatnia refleksja : Czego ostatecznie uczy Biblia
Po przeanalizowaniu Pisma Świętego, historii chrześcijaństwa , nauk Kościoła i praktycznych problemów, z jakimi borykają się rodziny , centralne pytanie staje się jaśniejsze.
Czy Biblia wyraźnie mówi, że kremacja jest grzechem?
Nie. Pismo Święte nie zawiera uniwersalnego zakazu uznającego kremację za grzech w każdych okolicznościach.
Pochówek jest zdecydowanie dominującą praktyką biblijną , a pochówek Jezusa Chrystusa nadaje mu ogromne znaczenie w tradycji chrześcijańskiej .
Z tego powodu wiele kościołów nadal zaleca pochówek , a niektóre wymagają go w normalnych okolicznościach.
Biblia opisuje także niezwykłe przypadki palenia ludzkich szczątków , m.in. sposób , w jaki potraktowano Saula i jego synów .
Należy uważnie czytać te sprawozdania , a nie traktować ich jako prostego dowodu na to, że kremacja jest albo powszechnie nakazana , albo powszechnie zabroniona.
We wszystkich tradycjach chrześcijańskich najważniejszym wspólnym przekonaniem jest to , że śmierć nie pozbawia człowieka władzy Boga .
Chrześcijańska nadzieja zmartwychwstania nie jest ograniczona stanem ziemskich pozostałości .
Ogień nie jest w stanie pokonać Boga.
Ani upływ wieków , ani głębiny morza , ani naturalny rozkład pochowanego ciała nie są w stanie tego zrobić .
Jednocześnie ludzkie ciało zasługuje na szacunek .
Rodziny powinny podejmować decyzje dotyczące pogrzebu rozważnie , biorąc pod uwagę Pismo Święte, tradycję religijną , osobiste sumienie i życzenia zmarłego .
Tradycyjny pochówek może być pięknym obrazem ciała spoczywającego w oczekiwaniu na zmartwychwstanie .
Dozwolona kremacja, przeprowadzona z szacunkiem, może również towarzyszyć szczerej wierze chrześcijańskiej .
Dokładna odpowiedź na pytanie, co jest akceptowalne religijnie , będzie zależeć w pewnej mierze od nauk danego kościoła .
Jednak żaden chrześcijanin nie powinien mylić fizycznego procesu kremacji z siłą , która może zniweczyć obietnicę Boga .
W 1 Liście do Koryntian 15:22 Paweł łączy śmiertelność ludzkości z nowym życiem , które stało się możliwe dzięki Chrystusowi.
Ta obietnica stanowi istotę chrześcijańskiej nadziei .
Kiedy bliscy zbierają się , aby pożegnać zmarłego , mogą stanąć przy grobie , w ogrodzie pamięci lub w miejscu , w którym zostaną pochowane prochy zmarłego .
Mogą przynieść kwiaty , recytować Pismo Święte, modlić się lub w ciszy oddać się wspomnieniom.
Mogą płakać nad tym , co zostało utracone , i jednocześnie dziękować za to, co pozostało .
W każdym przypadku najgłębsze pytania są takie same .
Czy ta osoba była kochana?
Czy ich pamięć zostanie uczczona?
Czy nadzieja może przetrwać nawet ból rozłąki ?
Dla chrześcijan odpowiedź na ostatnie pytanie ma swoje źródło w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa .
Zwyczaje pogrzebowe mogą różnić się w zależności od kraju, pokolenia i wyznania.
Cmentarze mogą się zmieniać. Tradycje mogą się rozwijać. Rodziny mogą stawiać czoła okolicznościom, których ich przodkowie nigdy sobie nie wyobrażali.
Jednakże przesłanie stanowiące istotę chrześcijaństwa pozostaje takie samo : śmierć nie jest postrzegana jako ostatnia .
I bez względu na to , czy ciało wierzącego spoczywa pod ziemią , czy też jego szczątki zostały obrócone w popiół , obietnica zmartwychwstania nie zależy od sposobu jego pochówku .
Zależy to od mocy i wierności Boga .
Miejsce ostatecznego spoczynku ciała może zostać wybrane przez ludzkie ręce, ale chrześcijańska nadzieja na życie wieczne opiera się na czymś o wiele większym, niż to, co mogą zachować ludzkie ręce.
