W Biblii jest kilka przypadków palenia zwłok, ale żaden z nich nie stanowi moralnego precedensu dla kremacji:
Achan i jego rodzina zostali ukamienowani, a następnie spaleni w ramach sądu Bożego nad Izraelem (Jozuego 7:25). Była to kara, a nie normalny pochówek.
Mężczyźni z Jabesz-Gilead spalili okaleczone ciała Saula i jego synów, zanim pochowali kości (1 Samuela 31:12-13). Był to prawdopodobnie praktyczny środek zapobiegawczy, mający na celu zapobieżenie dalszej profanacji przez wrogów, a następnie godny pochówek.
Niektórzy królowie Judy byli paleni na stosach z wonnościami podczas pogrzebów — jako oznaka czci, a nie hańby (2 Kronik 16:14, 21:19).
Te przykłady pokazują, że palenie nie było powszechnie zakazane. Kontekst ma znaczenie.
Nowy Testament i pochówek Jezusa
Nowy Testament nie zawiera żadnych nauk na temat kremacji. Przedstawia jedynie model pochówku Jezusa: Jego ciało owinięto w płótno i złożono w grobowcu. Stało się to wzorem, którym chrześcijanie kierowali się przez wieki.
Paweł używa pochówku jako metafory naszego zjednoczenia z Chrystusem w śmierci i zmartwychwstaniu:
„Zostaliśmy więc razem z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć, abyśmy i my, jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca, wkroczyli w nowe życie” (Rzymian 6:4).
Dla Pawła pochówek był symbolem czegoś głębokiego – nasiona zasianego w ziemi, z którego pewnego dnia wyrośnie życie.
Dlaczego Kościół tradycyjnie preferował pochówek
Dlaczego Kościół tak długo sprzeciwiał się kremacji, skoro Biblia milczy na jej temat?
1. Ciało jako święte
Chrześcijaństwo odziedziczyło po judaizmie wysokie mniemanie o ciele. W przeciwieństwie do niektórych greckich filozofii, które postrzegały ciało jako więzienie dla duszy, chrześcijanie wierzyli, że ciało zostało stworzone przez Boga, zamieszkane przez Ducha i przeznaczone do zmartwychwstania.
Jak napisał Paweł:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
