Następnie Julian przeszedł za jej krzesłem i skinął głową.
Za matowym szklanym wejściem zobaczyłem dwie postacie wchodzące do restauracji: moją prawniczkę, Evelyn Shaw i detektywa Moralesa z wydziału ds. wykorzystywania osób starszych.
Grant też je widział.
Zanim zdążył powstrzymać dreszcz, jego twarz odpłynęła.
Celia podążyła za jego wzrokiem.
Jej ręka powędrowała w stronę mojego kieliszka.
Zacisnęłam palce wokół podstawy i się uśmiechnęłam.
„Uważaj, kochanie” – powiedziałem. „To może być dowód”.
Część 3
Ręka Celii zatrzymała się cal od szyby.
Przez chwilę wyglądała dokładnie tak samo jak wtedy, gdy miałam dwanaście lat, gdy przyłapałam ją na rozcinaniu naszyjnika z pereł, bo chciała sprawdzić, czy koraliki są prawdziwe.
Te same szeroko otwarte oczy.
Te same drżące usta.
Te same obliczenia kryją się za niewinnością.
„Dowody?” wyszeptała.
Grant wyzdrowiał szybciej.
Oczywiście, że tak. Tacy mężczyźni jak on patrzyli na swoje twarze w lustrach i na salach sądowych.
„Margaret” – powiedział, zniżając głos – „ośmieszasz się”.
Detektyw Morales dotarła do naszego stolika, zanim zdążyłem odpowiedzieć. Miała na sobie prosty czarny płaszcz nałożony na szary garnitur, włosy związane z tyłu, a jej wyraz twarzy był na tyle spokojny, że panika wydawała się przy nim dziecinna.
„Pani Whitaker?”
“Tak.”
„Jestem detektyw Laura Morales. Czy jesteś bezpieczna?”
Celia wybuchnęła ostrym śmiechem.
„Je kolację ze swoją córką.”
Morales nie spojrzał na nią.
Delikatnie wskazałem na szybę.
„Ostrzegano mnie, żebym tego nie pił.”
Grant odsunął krzesło.
„To absurd. Wychodzimy.”
Za nim pojawiła się Evelyn Shaw – srebrnowłosa, elegancka, przerażająca w sposób, w jaki przerażać mogą tylko prawnicy, którzy przeżyli aroganckich mężczyzn.
„Proszę usiąść, panie Reeves.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
