„Musimy to porządnie udokumentować” – powiedział.
Amanda poczuła, że coś się w niej zmieniło.
Nie łamać.
Złamanie już nastąpiło.
To było coś innego.
To był chłodny początek zrozumienia, że żałoba musi ustąpić miejsca dowodom.
O godzinie 10:14 dwóch policjantów odwiozło Amandę do domu.
Nie wysłali jej samej.
Detektyw Reynolds powiedział to delikatnie, ale wyraźnie.
Nie dlatego, że Amanda była niebezpieczna.
Bo Andrew mógłby taki być.
Dom wyglądał dokładnie tak samo.
To było najbardziej okrutne.
Podjazd był suchy.
Flaga skrzynki pocztowej była opuszczona.
Mała amerykańska flaga na ganku powiewała w porannym powietrzu.
W środku, w holu, unosił się delikatny zapach środka czyszczącego o zapachu cytryny i zwietrzałej kawy.
Ciemna kurtka Andrew wisiała na wieszaku przy drzwiach.
Zwykły.
Czysty.
Czekanie.
Detektyw Reynolds założył rękawiczki.
Amanda stała pół metra za nim, wciąż trzymając w dłoni kluczyki.
Detektyw ostrożnie podniósł rękaw.
Przy mankiecie znajdowała się cienka, jasna nitka.
To było prawie nic.
Nić, którą osoba wychodząca do pracy może odrzucić.
Ale szkolny mundurek Katie miał jasną lamówkę wzdłuż kołnierza.
Policjant siedzący obok Amandy przestał pisać.
Detektyw Reynolds lekko się odwrócił.
„Amanda” – powiedział bardzo cicho – „na razie niczego nie dotykaj”.
Z kuchni dobiegał powolny odgłos kapania wody z kranu.
Zakupy urodzinowe Barbary leżały na ladzie w plastikowych torbach.
Talerzyki papierowe.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
