Jej wzrok przesunął się od Amandy do detektywa, a następnie na rękaw kurtki, który wciąż trzymała w rękawiczce.
„Co to jest?” zapytała, lecz głos jej się załamał przy ostatnim słowie.
Amanda nie odpowiedziała.
Przyglądała się dłoniom Barbary.
Pudełko z wypiekami się trzęsło.
Detektyw Reynolds zapytał, czy Andrew jest w domu.
Barbara zbyt szybko powiedziała „nie”.
Potem powiedziała, że nie ma pojęcia, gdzie on jest.
Potem powiedziała, że Amanda jest niestabilna.
Policjant zapisał wszystkie trzy zeznania.
Detektyw Reynolds zapytał Amandę, czy może odblokować telefon Andrew.
Amanda wpatrywała się w urządzenie.
Hasłem była data ich ślubu.
Oczywiście, że tak.
Istnieją zdrady tak intymne, że nadal używają formy miłości, aby otworzyć drzwi.
Telefon się otworzył.
Ostatnie wiadomości nie były subtelne.
Nieznany numer.
Wszystko gotowe.
Dziewczyna musi zniknąć.
Jutro?
Zrobione.
Amanda przeczytała je raz.
Poza tym.
Słowa stały się niewyraźne, lecz się nie zmieniły.
Barbara za sobą wydała cichy dźwięk.
Nie smutek.
Nie szok.
Uznanie.
Detektyw Reynolds zapytał, gdzie przechowywane są ważne dokumenty rodzinne.
Amanda powiedziała, że biurko w sypialni.
Szła tam z jednym funkcjonariuszem obok siebie i drugim za Barbarą.
Sypialnia była zbyt schludna.
Strona łóżka Andrew była pościelona.
Na stoliku nocnym leżał wydrukowany bilet do kina.
Alibi w formie papierowej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
