Było otwarte.
Zamknęli je zanim wyszli.
“Dotacja.”
Coś w jej głosie sprawiło, że przestał się uśmiechać.
Podniósł wzrok znad telefonu i podążył wzrokiem za jej wzrokiem, mijając skrzynkę pocztową, podjazd, małą metalową chorągiewkę wciąż wiszącą na skrzynce, aż do drewnianej furtki kołyszącej się powoli na ciepłym wietrze.
Przez sekundę żaden z nich się nie poruszył.
Wtedy Claire otworzyła drzwi.
Nie opróżnili chłodziarki.
Nie chwycili plecaków.
Szybko szli wzdłuż domu, ich buty chrzęściły na żwirze, a zapach mokrego betonu stawał się coraz cięższy w gardle Claire.
Grant dotarł do bramy pierwszy.
Zatrzymał się tak nagle, że Claire niemal na niego wpadła.
Ich basen był pusty.
Nie nisko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
