Wstałem powoli. Kolana bolały, ale kręgosłup się nie zginał. Zdjąłem serwetkę z kolan, położyłem ją obok stłuczonego talerza i poprawiłem płaszcz.
Uśmiech Victora poszerzył się. „Już wychodzisz?”
Spojrzałem mu prosto w oczy.
Potem powiedziałem trzy słowa.
„Jesteś objęty śledztwem.”
Kieliszek wyślizgnął mu się z dłoni. Czerwone wino rozlało się po jego koszuli.
Po raz pierwszy tej nocy Victor wyglądał na przestraszonego.
Wyszłam, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać. Za mną Claire szepnęła: „Mamo?”
Nie odwróciłem się.
Jeszcze nie.
Część 2
Następnego ranka Victor zadzwonił do mnie siedemnaście razy.
Pozwalałem, aby każde połączenie umarło.
Około południa wysłał wiadomości.
Źle zrozumiałeś.
Nie denerwuj Claire.
Powinniśmy rozmawiać jak rodzina.
Ostatnie mnie rozśmieszyło.
Rodzina.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
