„Jestem teraz starszym wiceprezesem, potrzebuję tej farmy, żeby zbudować nową posiadłość” – syknął mój zięć, uderzając mnie tak mocno, że wpadłam na tort weselny. Tłum zamarł, ale on tylko uśmiechnął się krzywo. Spokojnie wstałam, otrzepałam lukier z sukienki, weszłam na korytarz i wykręciłam numer. Dziesięć minut później na trawniku wylądował helikopter. Miliarder, prezes jego firmy technologicznej, wyszedł z sali, całkowicie ignorując przerażonego pana młodego, ukłonił się i zapytał: „Jakie są pani polecenia, pani prezes?”.

Odwróciłam się, przeszłam obok zniszczonego tortu, obok łez Elise, obok gości, którzy nagle przypomnieli sobie, że ich buty są fascynujące, i weszłam do bocznego holu.

Moje ręce nie drżały, gdy wybierałem prywatny numer.

Kiedy głos odpowiedział, powiedziałem: „Czas już nadszedł”.

Dziesięć minut później okna zadrżały.

Na trawniku, na którym odbywała się ceremonia ślubna, wylądował helikopter.

Część 2

Najpierw ucichła muzyka. Potem każda rozmowa. Potem pewność siebie Damona.

Przez okna sali balowej wiatr smagał łuki białych róż. Serwetki fruwały. Wieże szampana drżały. Goście wybiegali na zewnątrz z uniesionymi telefonami, a na ich twarzach malowała się chciwość i przerażenie.

Czarny helikopter wylądował między fontanną a stanowiskiem parkingowym.

Damon złapał mnie za ramię. „Co zrobiłeś?”

Patrzyłam na jego dłoń, aż mnie puścił.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!