Wyłączyłem transmisję na żywo i schowałem telefon. Fala zepchnęła zimną pianę na moje buty i cofnęła się, pozostawiając pode mną twardy piasek.
Kiedy wróciłem do willi, Chloe i Vance’owi udało się przywrócić niemal normalny wygląd ich twarzy.
Prawie.
Tablet leżał ciemny na stoliku kawowym.
Podniosłem go i spojrzałem na nich. „Coś nie tak?”
Chloe wymusiła śmiech. „Twoja mała zabawka zaczęła krzyczeć”.
„Błąd” – powiedziałem.
„Tak” – odpowiedział Vance zbyt szybko. „Usterka”.
Skinąłem głową i zaniosłem go do swojego pokoju.
Niewiele spałem. Nie ze zmartwień. Po prostu nie było powodu. Logi przyszły czyste i kompletne – odciski palców, zdjęcia twarzy, ślady połączeń, a nawet częściowe dopasowanie głosu od Chloe, która powiedziała: „Jeśli będzie audyt, to będzie tutaj”.
O 3:12 nadeszła kolejna wiadomość z bazy.
Zidentyfikowano osoby. Przekroczono próg prawdopodobnej przyczyny. Zespół federalny jest w pogotowiu.
Leżałam w ciemności i słuchałam szumu filtra basenowego dochodzącego przez ścianę oraz delikatnego szumu oceanu za szkłem.
Już po śniadaniu wiedziałem dokładnie, o której godzinie przyjadą agenci.
Część 5
Z sali balowej z okazji rocznicy, z drugiego piętra ośrodka, rozciągał się widok na wodę – jasny kamień, niezliczone szklane ściany, kompozycje kwiatowe tak drogie, że ledwo wyglądały na prawdziwe. Poranne światło wpadało przez okna i odbijało się od sztućców. W powietrzu unosił się zapach orchidei, kawy, masła z brunchu i oceanu za każdym razem, gdy otwierały się drzwi tarasu.
Moi dziadkowie siedzieli przy środkowym stole.
Babcia June miała na sobie niebieską jedwabną marynarkę i perłowe kolczyki, które prawdopodobnie przetrwały połowę małżeństw w tym pokoju. Dziadek Walter wyglądał na nieco skrępowanego w lnianej marynarce i bardzo zadowolonego z jej towarzystwa. To był jedyny powód, dla którego w ogóle się zgodziłem. June ścisnęła moją dłoń, kiedy pochyliłem się, żeby pocałować ją w policzek.
„Wyglądasz na zmęczonego” – mruknęła.
„Długi lot.”
Jej wzrok zatrzymał się na mojej twarzy. Zawsze zauważała więcej, niż mówiła. „Wszystko w porządku?”
“Tak.”
Nie do końca prawda. Ale blisko.
Chloe pojawiła się dziesięć minut później w białej sukience dopasowanej tak idealnie, że prawdopodobnie miała własną polisę ubezpieczeniową. Nieskazitelny makijaż. Promienny uśmiech. Jeśli ktokolwiek w pokoju nie spędził poprzedniej nocy w promieniu rażenia federalnej pułapki dowodowej, to dlatego, że nie zwrócił na to uwagi.
Vance wszedł obok niej, wyglądając, jakby spał na krześle. Arthur już znalazł szampana. Moja mama wciąż zajmowała się serwetkami i kwiatami, tak jak niektórzy ludzie przestawiają meble, gdy się denerwują.
Gdy zaczęły się przemówienia, stanąłem przy oknie ze szklanką lodowatej wody. Na zewnątrz Pacyfik migotał w ostrym słońcu. W środku panowała ta cenna cisza, która zawsze zapada na kilka sekund przed tym, jak coś pójdzie nie tak.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
