„Musiałam coś zbudować” – ciągnęła. „Musiałam w czymś wygrać. Rozumiesz?”
„Wybrałeś to jako coś, co da się wygrać.”
Zacisnęła szczękę. „Zawsze brzmisz tak czysto”.
„To dlatego, że jestem.”
Po raz pierwszy na jej twarzy pojawił się prawdziwy gniew. „Nie rób tego. Nie siedź tu, jakbyś był lepszy ode mnie”.
„Nie muszę.”
W pokoju zapadła cisza.
Chloe spojrzała na swoje dłonie. Kiedy znów się odezwała, jej głos był cichszy. Bardziej niebezpieczny.
„Vance stworzył kopię zapasową” – powiedziała. „Zwolnienie bez powiadomienia. Jeśli przegapił odprawę, zaszyfrowana paczka była przenoszona do drugiego punktu przekazania”.
„Szafka 118?”
Jej oczy gwałtownie się uniosły. „Już wiesz o szafce”.
„Wiem wystarczająco dużo.”
Zwilżyła usta. „Tam jest dysk. I telefon satelitarny. Jeśli telefon satelitarny zostanie włączony i poprawnie wprowadzony przed wieczorem, archiwum zostanie przekierowane do kupującego, zamiast wyrzucać w ciemno”.
„Kto ma klucz?”
Wtedy się uśmiechnęła, a jej uśmiech był brzydki, bo nie było w nim żadnego uroku. „Tato”.
Pozwalam ciszy się przedłużać.
Wzięła to za zaskoczenie i poszła dalej, ponieważ Chloe zawsze wierzyła, że pauza oznacza wygraną.
„Vance powiedział mu, że to dokumenty prawne. Dokumenty inwestycyjne. Tata wziął kopertę dziś rano, bo nadal myśli, że może wszystko naprawić, jeśli dostarczy odpowiednie dokumenty odpowiedniemu prawnikowi”. Przysunęła się bliżej. „On nie idzie do prawnika, Harper”.
„Dokąd on idzie?”
„Marina.”
“Jaki?”
Wzruszyła ramionami. „Jesteś geniuszem. Rozwiąż to.”
Wstałem.
To zaskoczyło ją bardziej, niż gdyby krzyknęła.
„Wychodzisz?”
“Tak.”
Ona również wstała, opierając dłonie na stole. „Czekaj.”
Odwróciłem się.
Przez chwilę myślałem, że w końcu powie coś prawdziwego. Przeprosiny. Wyznanie. Cokolwiek, co pasowałoby do chwili, a nie do jej ego.
Zamiast tego wyszeptała: „Nie pozwól, żeby Vance pochował mnie razem z nim”.
I tak to się stało.
Nie wyrzuty sumienia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
