Twarz Margaret poruszyła się na tyle, by móc odpowiedzieć, zanim zdążyła wypowiedzieć słowo. „Tak.”
W małej sali konferencyjnej na lotnisku Daniel położył na stole teczkę. W środku znajdowały się zdjęcia. Wyciągi bankowe. Kopie aktów urodzenia. Wycinek z gazety sprzed dwudziestu jeden lat.
Margaret złożyła ręce.
„Claire, ludzie, którzy cię wychowali, Martin i Elaine Ellison, nie są twoimi biologicznymi rodzicami”.
Raz się zaśmiałem, bo mój umysł nie potrafił przetworzyć tego zdania w żaden inny sposób.
Następnie Daniel podał mi wycinek z gazety.
PARA MIESZKAŃCÓW ZGINĘŁA W ZDERZANIU NA AUTOSTRADZE. JEJ CÓRKA ZAGINĘŁA W ROZBICIU SAMOCHODU.
Pod nagłówkiem wydrukowano zdjęcie dziecka.
Moja twarz. Mniejsza i bardziej okrągła, ale wciąż moja.
Głos Margaret pozostał spokojny. „Twoje imię i nazwisko brzmi Natalie Pierce. Twoimi rodzicami byli David i Laura Pierce. Zginęli w wypadku pod Tacomą. Zgłoszono twoje zaginięcie z miejsca zdarzenia”.
Pokój zdawał się przechylać na bok.
Luis powiedział: „Uważamy, że Martin Ellison był jednym z pierwszych funkcjonariuszy, którzy przybyli na miejsce”.
„Mój tata?” – wyszeptałam.
Daniel otworzył kolejne zdjęcie. Mój ojciec, młodszy i w mundurze, stał obok rozbitego pojazdu.
Margaret powiedziała: „Nigdy nie zgłosił, że cię znalazł”.
Próbowałem wstać, ale kolana odmówiły mi posłuszeństwa, zanim jeszcze udało mi się całkowicie wyprostować.
CZĘŚĆ 2
Ocknęłam się na dywanie, a Margaret Shaw klęczała obok mnie, a Daniel Price trzymał w ręku papierowy kubek z wodą, jakby panicznie bał się ją rozlać.
Przez kilka sekund nie miałem pojęcia, gdzie jestem. Potem światło jarzeniówek nade mną się wyostrzyło. Stół konferencyjny. Teczka. Wycinek z gazety. Dziecko z moją twarzą.
Podniosłam się zbyt szybko i znów prawie zemdlałam.
„Powoli” – powiedziała Margaret.
Wziąłem wodę, ale moja ręka tak bardzo się trzęsła, że większość wody wylała mi się na dżinsy.
„Moi rodzice” – powiedziałem i nagle słowo „rodzice” wydało mi się niebezpieczne, jak stąpanie po cienkim lodzie. „Martin i Elaine. Gdzie oni są?”
„W domu, o ile nam wiadomo” – powiedział Daniel.
„Czy wiedzą, że wróciłem?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
