CZĘŚĆ 2
O ósmej katedra w Conrad Vale wyglądała już mniej jak kościół, a bardziej jak sala koronacyjna. Przybyło pięćset gości: senatorowie, sędziowie, celebryci, dyrektorzy i reporterzy.
Victor wysłał Elenie dwanaście wiadomości.
Uśmiechnij się dziś.
Zakryj ślady.
Rozprawa twojego brata odbędzie się w poniedziałek.
Ostatnia wiadomość zawierała zdjęcie Daniela wchodzącego do sądu obok dwóch detektywów.
Elena zaczęła szlochać. Wziąłem jej telefon, sfotografowałem każde zagrożenie i oddałem.
„Odpowiedz mu” – powiedziałem.
„Co mam napisać?”
„Powiedz mu, że się ubierasz.”
Spojrzała na mnie i zaczęła pisać.
Przez miasto przebiegały jednocześnie trzy operacje.
Mój pierwszy rozmówca, Emil Serrano, spędził noc w opuszczonym magazynie pod najstarszym molo Vale Shipping. Lata temu zaprojektowałem ukrytą księgę, zanim Conrad zdradził syndykat i zmienił się. Emil odzyskał serwery lustrzane zawierające łapówki, płatności za handel ludźmi, konta offshore i plik oznaczony jako DANIEL HALE.
Plik pokazał, że Victor zdalnie uzyskał dostęp do stacji roboczej Daniela, podczas gdy szef ochrony Conrada przelał skradzione środki. Zawierał również projekt zeznań dla płatnego świadka oraz e-mail od Conrada: Jeśli dziewczyna będzie stawiać opór, oskarżyć brata.
Moja druga rozmówczyni, prokurator specjalna Naomi Price, zaniosła dowody do sędziego federalnego. Naomi była śledczą, której sprawa korupcyjna upadła, dopóki anonimowa przesyłka ode mnie nie ujawniła tożsamości sześciu urzędników. Do tego ranka nie znała mojego prawdziwego nazwiska.
Trzecim moim rozmówcą był Adrian Cross, były partner Conrada, uznany za zmarłego po tym, jak jego samochód eksplodował. Ukryłem go, zapewniłem mu nową tożsamość i utajniłem jego zeznania. Adrian wszedł teraz do budynku federalnego, niosąc dowody na to, że Conrad zlecał morderstwa, przekupywał sędziów i prał pieniądze z organizacji charytatywnych za pośrednictwem fundacji humanitarnych.
O wpół do dziesiątej zadzwonił do mnie Conrad.
„Spóźniłeś się” – powiedział chłodno. „Fotograf chce zdjęcia rodzinne”.
„Elena potrzebuje jeszcze godziny.”
„Ma dziesięć minut.”
Pozwalam ciszy się wyostrzyć.
Zaśmiał się. „Margaret, kobiety takie jak ty przetrwają dzięki zrozumieniu skali. Zatrudniam osiemnaście tysięcy osób. Jem obiady z gubernatorami. Twój syn grozi więzienie, a twoja córka od dziś będzie częścią mojej rodziny”.
„Należy?”
„Nie dramatyzuj.”
Spojrzałem przez drzwi sypialni na Elenę śpiącą pod kocem, z opatrzonym i zabandażowanym kręgosłupem. „Wiktor ją uderzył”.
„Małżeństwo wymaga dyscypliny”.
To zdanie zabiło we mnie ostatni ślad miłosierdzia.
„Brzmisz bardzo pewnie, Conradzie.”
„Jestem nietykalny.”
Na moim czarnym telefonie pojawiło się powiadomienie: podpisano nakazy.
Uśmiechnąłem się. „To stań nieruchomo”.
Zatrzymał się. „Co powiedziałeś?”
Ale ja już zakończyłem rozmowę.
W katedrze Wiktor stał pod rzeźbionymi aniołami, uśmiechając się złośliwie, gdy goście spoglądali na zegarki. Konrad zapewnił wszystkich, że panna młoda ma „trudności emocjonalne”. Jego żona śmiała się, że dziewczęta z klasy średniej często wpadają w panikę, gdy osiągają wielkość.
Wtedy wszystkie ekrany w katedrze zamigotały.
Wiadomości Victora pojawiły się jako pierwsze.
Zakryj ślady.
Rozprawa twojego brata odbędzie się w poniedziałek.
Następnie zamieszczono zdjęcie: posiniaczone plecy Eleny, udokumentowane przez licencjonowanego lekarza, opatrzone znacznikiem czasu i zapieczętowane.
Śmiech ucichł.
Conrad krzyknął do ochrony, żeby odcięła dopływ prądu.
Ekrany znów się zmieniły.
Jego prywatna księga została otwarta.
A na zewnątrz zaczęły wyć syreny.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
