Kiedy mój mąż kopnął mnie w ciążowy brzuch, poczułam smak krwi i usłyszałam syknięcie: „Skończ z tym… to się z nią ożenię”. Skulona na podłodze z bólu, chwyciłam telefon drżącymi rękami i wykonałam jeden telefon. Kiedy usłyszał, z kim się skontaktowałam, jego twarz zbladła. „Nie… nie z nimi” – wyszeptał. Myślał, że jestem bezsilna – ale nie miał pojęcia, co będzie dalej.

Potem głos się zmienił. „Lokalizacja potwierdzona. Zespoły medyczne i prawnicze w drodze. Proszę pozostać na linii, pani Blackwood”.

Ethan przestał się uśmiechać.

Palce Vanessy wyślizgnęły się z jego rękawa.

„Do kogo dzwoniłeś?” – zapytał.

Podniosłam głowę na tyle, żeby na niego spojrzeć.

„Zawsze mówiłeś, że bez ciebie jestem nikim” – wyszeptałam.

Jego twarz odpłynęła.

„Nie” – wyszeptał. „Nie oni”.

Po raz pierwszy tej nocy Ethan wyglądał na przestraszonego.

I pomimo bólu, który mną wstrząsał, uśmiechnąłem się.

Bo mój mąż kopnął niewłaściwą kobietę.

CZĘŚĆ 2

Karetka przyjechała po sześciu minutach. Prawnicy przyjechali po ośmiu.

Ethan próbował wystąpić.

Rzucił się w stronę ratowników medycznych, cały drżący, mąż i zraniona niewinność. „Poślizgnęła się. Jest roztrzęsiona. Proszę, moja żona ostatnio jest niestabilna”.

Vanessa rozpłakała się na zawołanie.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!