„Zaatakowała go” – szlochała. „Poruszył nogą tylko po to, żeby się bronić”.
Leżałam na noszach, blada i milcząca, jedną ręką obejmując nadgarstek ratownika medycznego. „Moje dziecko?”
„Serce bije mocno” – powiedziała cicho. „Poruszamy się szybko”.
To była jedyna rzecz, która powstrzymywała mnie przed załamaniem.
W szpitalu Ethan wpadł do mojego pokoju po północy. Vanessa podążała za nim w szpilkach, zbyt drogich, żeby się tym przejmować.
„Myślisz, że jakiś straszny telefon coś zmienia?” – warknął Ethan. „Moje nazwisko widnieje w dokumentach firmy. Mój podpis widnieje na rachunkach. Twój dziadek mnie lubił”.
„Mój dziadek cię badał” – powiedziałem.
Zamknął usta.
Vanessa zmarszczyła brwi. „Co to znaczy?”
Odwróciłam głowę na poduszce. „To znaczy, że wiedział”.
Ethan otrząsnął się z okrutnym uśmiechem. „Co wiedział? Że jesteś słaby? Że chowasz się za trupami i starymi pieniędzmi?”
Pozwoliłem mu mówić.
Aroganccy ludzie zawsze mylą milczenie z poddaniem się.
Pochylił się nad moim łóżkiem. „Słuchaj uważnie. Powiesz wszystkim, że upadłaś. Podpiszesz zmienione dokumenty powiernicze. Znikniesz po cichu po porodzie. Vanessa i ja wychowamy dziecko, jeśli przeżyje”.
W pokoju zapadła cisza.
Nawet Vanessa mrugnęła.
Wpatrywałam się w niego. „Właśnie groziłeś, że ukradniesz mi dziecko w szpitalu”.
Uśmiechnął się szyderczo. „Udowodnij to”.
Na identyfikatorze gościa przypiętym do jego kurtki zamrugało czerwone światło.
Jego oczy podążyły za moimi.
Zobaczyłem dokładnie tę sekundę, w której zrozumiał.
Identyfikatory bezpieczeństwa Blackwood nie były ozdobą. Każda aktywacja alarmowa zamieniała mój pokój, mój telefon i wszystkie autoryzowane urządzenia wejściowe w zarejestrowany dowód w ramach tajemnicy adwokackiej.
Vanessa zatoczyła się do tyłu. „Ethan…”
Zerwał odznakę i rzucił ją przez pokój.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
