Jego uśmieszek zniknął tak całkowicie, że stał się niemal piękny.
Oficer Grant odwrócił się na stołku, trzymając w dłoni kubek kawy. „Evan Hale?”
Evan zamarł. „Co to jest?”
Marissa odłożyła telefon.
Podniosłam szklaną kopułę z tortu. Zapach czekolady unosił się między nami ciepły i intensywny.
„To są konsekwencje” – powiedziałem.
Wzrok Evana przeskoczył z policjantów na moją twarz, a potem na papiery w ręku Granta. „Mamo, powiedz im, że to głupota”.
Oficer Lewis wstał. „Reagujemy na zgłoszenie o napaści domowej”.
„Napaść?” Evan parsknął śmiechem. „Weszła do mojego pokoju i zaczęła dramatyzować. Ledwo ją dotknąłem”.
Grant położył zdjęcie na ladzie. Mój policzek był czerwony i opuchnięty.
Potem kolejny. Zrzut ekranu z kamery na korytarzu: ręka Evana w trakcie zamachu.
Następnie odtworzył dźwięk ze swojego telefonu.
Za drugim razem odgłos uderzenia zabrzmiał jeszcze gorzej.
Marissa szepnęła: „Evan”.
Odwrócił się do niej. „Zamknij się.”
Oficer Lewis podszedł bliżej. „Uważaj”.
Twarz Evana się skrzywiła. „To też mój dom”.
„Nie” – powiedziałem. „Nie jest”.
Spojrzał na mnie.
Wyjąłem teczkę spod patery z tortem i położyłem ją na wyspie. „Nigdy nie płaciłeś czynszu. Twoje nazwisko nie widnieje w akcie własności. A dziś rano, zanim mnie uderzyłeś, mój prawnik złożył wniosek o nakaz sądowy, poparty wcześniejszymi incydentami, nadużyciami finansowymi i próbą oszustwa”.
Marissa zbladła.
Evan przełknął ślinę. „Oszustwo?”
Spojrzałam na nią. „Pomogłaś zeskanować moje prawo jazdy, Marissa? Czy tylko go nauczyłaś, żeby nazywał mnie niezrównoważoną?”
Jej usta się otworzyły. Zamknęły.
Spojrzenie oficera Granta wyostrzyło się. „Będziemy potrzebować, żebyście obaj odpowiedzieli na pytania w tej sprawie”.
Evan rzucił się w stronę teczki, ale Lewis złapał go za nadgarstek i jednym sprawnym ruchem obrócił go w stronę blatu.
„Nie dotykaj mnie!” krzyknął Evan.
Kajdanki kliknęły.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
