Więc czekałem.
Następnego ranka Patricia przyjechała ze ślusarzem i dwoma policjantami. Wskazała na moje drzwi jak królowa, domagając się wejścia.
„Mój syn tu mieszka” – warknęła. „Jego żona ma jakiś atak”.
Otworzyłem drzwi w czarnym garniturze.
Policjanci spojrzeli za mną, w stronę spokojnego, nieskazitelnie czystego holu.
„Proszę pani” – ktoś powiedział łagodnie – „czy pani mąż jest na liście?”
„Nie” – powiedziałem, podając mu kopię.
Uśmiech Patricii zniknął.
Ślusarz przeniósł ciężar ciała.
„A to” – dodałem – „jest nagranie, na którym pani Whitmore niszczy moją własność i grozi mi w moim domu”.
Podniosłem telefon.
Jej twarz zbladła.
Daniel przybył dziesięć minut później, z krzywym krawatem i dzikim wzrokiem. „Mamo, przestań gadać”.
Poniewczasie.
Patricia wycelowała we mnie palcem. „Złapała go w pułapkę! Użyła pieniędzy, żeby go kontrolować!”
Przechyliłem głowę. „Chciałbyś porozmawiać o pieniądzach?”
Daniel zamarł.
Wtedy zdał sobie sprawę, że kobieta, którą wyśmiał, nazywając słabą, spędziła miesiące budując sprawę, a nie płacząc w łazience.
Celem ataku stała się niewłaściwa osoba.
I na wszystko miałem rachunki.
Część 3
Zaprosiłem ich do sali konferencyjnej, bo zemsta smakuje lepiej w świetle jarzeniówek i pod nadzorem prawnym.
Daniel przyszedł z Patricią, swoją prawniczką, i tą samą arogancją, którą nosiła niczym perfumy. Usiadła pierwsza. Daniel stanął za nią, udając, że wciąż ma władzę.
Moja prawniczka, Renee, położyła na stole trzy teczki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
