CZĘŚĆ 3

Julián ruszył w stronę mojego samochodu, zaciskając pięści.

„Wynoś się” – rozkazał, pukając w okno. „Musimy porozmawiać”.

Powoli otworzyłem drzwi.

Nie dlatego, że go posłuchałem.

Ponieważ już się nie bałem.

“Rozmawiać.”

Karla podeszła do niego od tyłu, blada, z ręką na brzuchu.

„Sofio, to zaszło za daleko” – powiedziała. „Nie możesz nas zostawić bez dachu nad głową”.

„Nie zostawiłem cię bezdomnego” – odpowiedziałem. „Wybrałeś życie, które nigdy nie było życiem Juliana”.

„Powiedział mi, że wszystko należy do niego.”

„W takim razie okłamał i ciebie.”

Julián stanął między nami.

„Przestań zachowywać się jak ofiara. Dom był nasz.”

„Nie” – powiedziałem. „Dom był mój. Ciężarówka też. Karty kredytowe. Biuro, w którym zatrudniłeś mojego pracownika, żeby zbudować swoją drugą rodzinę”.

Potem przybyła wściekła Doña Elvira.

„Wstydź się, Sofio!” krzyknęła. „Tak traktujesz kobietę w ciąży?”

Spojrzałem na nią.

„Wczoraj nazwałeś ją właściwą kobietą. Zabierz ją do swojego domu.”

Elvira nie miała odpowiedzi.

To właśnie wtedy spadła pierwsza maska.

Chcieli mnie upokorzyć, ale nadal chcieli, żebym za to zapłacił.

Ramiro przybył z dwoma prawnikami i notariuszem.

„Panie Méndez” – powiedział – „został pan oficjalnie poinformowany, że nie ma pan wstępu na tę posesję. Pana rzeczy zostały zinwentaryzowane. Trwa również postępowanie w sprawie nadużycia zasobów korporacyjnych, oszustwa i ewentualnego fałszerstwa dokumentów”.

Karla zasłoniła usta.

„Skarga?”

Julián próbował się roześmiać.

„Kłótnia małżeńska nie jest przestępstwem”.

Otworzyłem niebieski folder.

„Kłótnia to nie przestępstwo. Ale używanie firmowych kart do płacenia za ślub, miesiąc miodowy, prezenty, loty i wydatki osobiste już tak. Rejestracja ukochanej osoby jako osoby na utrzymaniu już tak. Planowanie za pomocą firmowych e-maili, żeby naciskać na mnie w sprawie udziałów też już tak.”

Doña Elvira cofnęła się.

„Julián… co zrobiłeś?”

Karla zaczęła płakać.

„Mówiłeś mi, że ona wie” – wyszeptała. „Mówiłeś, że małżeństwo to tylko papierkowa robota”.

Spojrzałem na nią spokojnie.

„Nic nie wiedziałem, Karlo. Dałem ci pracę. Broniłem cię. Pomogłem ci, kiedy powiedziałaś, że twoja matka jest chora”.

Spuściła wzrok.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!