„Ona żyje, Silas.”
Słowa te zrobiły na nim tak wielkie wrażenie, że musiał usiąść.
Elnora.
Żywy.
Gdzieś nieznanym.
Umysł prawdopodobnie ją zdradza.
Przyjął to za ostateczność, bo list brzmiał jak pożegnanie. Wszyscy mówili o niej tak, jakby przekroczyła już jakąś niewidzialną granicę.
Ale ona żyła.
Dwa hrabstwa dalej.
W miejscu z beżowymi ścianami, zaplanowanymi posiłkami i obcymi ludźmi nazywającymi ją kochaniem.
Silas wpatrywał się w adres.
„Nie mogę iść.”
Ruth prychnęła.
„To najgłupsza rzecz jaką kiedykolwiek powiedziałeś. A kiedyś próbowałeś naprawić antenę radiową plastikowymi widelcami.”
„No cóż, nie powinnam.”
“Dlaczego?”
„Bo to już jest zbyt osobiste”.
Ruth oparła się o ladę.
“Dobry.”
Silas spojrzał w górę.
Spojrzała mu w oczy.
„To, co osobiste, jest powodem, dla którego byłeś dobry w tej pracy.”
Spojrzał z powrotem na kartkę.
„A co jeśli ona mnie nie zna?”
„W takim razie ją poznasz.”
„A co jeśli ją to zdenerwuje?”
„A co jeśli to pomoże?”
Silas starannie złożył adres i schował go do kieszeni koszuli.
W sobotę przejechał swoim starym pick-upem dwa hrabstwa dalej.
Dom opieki znajdował się za rzędem klonów, w pobliżu dwupasmowej drogi.
Wisiał tam radosny szyld, były czyste okna, a rabatki kwiatowe zostały niedawno podlane przez kogoś, kto płacił za utrzymywanie smutku w ryzach.
Silas zaparkował i siedział przez dłuższą chwilę.
Musiał stawić czoła śnieżycom, rozgniewanym rodzicom, chorym dzieciom, awariom mechanicznym, a pewnego przerażającego poranka jeleń przeskoczył przez drogę i o włos minął przednią szybę jego samochodu.
Ale wejście do tego budynku go przestraszyło.
W recepcji młody pracownik zapytał, kogo odwiedza.
„Elnora Whitcomb” – powiedział Silas.
To imię brzmiało krucho w jego ustach.
Pracownik sprawdził ekran.
„Czy jesteście rodziną?”
“NIE.”
„Przyjaciel?”
Silas zawahał się.
Potem powiedział: „Byłem jej kierowcą autobusu”.
Pracownik podniósł wzrok.
Coś zmieniło się w jej twarzy.
„Och” – powiedziała cicho. „Jesteś nim”.
Silas mrugnął.
“Ja jestem?”
„Pyta o autobus.”
Poczuł ucisk w gardle.
„Czy ona to robi?”
„Większość poranków.”
Obsługa zaprowadziła go korytarzem, w którym unosił się delikatny zapach środka czyszczącego cytrynowego i przegotowanych warzyw.
Mijali otwarte drzwi.
Mężczyzna śpiący w fotelu z funkcją rozkładania.
Kobieta ogląda teleturniej przy pełnej głośności.
Oprawione obrazy stodół i rzek, które wyglądały jak byle jakie miejsca i nigdzie.
Na końcu sali, przy oknie, siedziała Elnora.
Była mniejsza, niż pamiętał.
To była pierwsza rzecz, która mnie zabolała.
W domu, nawet krucha i zgarbiona, wydawała się być częścią krajobrazu. Uparty słup. Zwietrzałe drzewo. Coś, czego wiatr nie zdołał usunąć.
Tutaj, w jasnoniebieskim kardiganie, z kocem na kolanach, wyglądała na mobilną.
Nie na miejscu.
Jej srebrne włosy były starannie uczesane.
Zbyt schludnie.
Jej ręce spoczywały na kolanach, nie obejmując niczego.
Silas zatrzymał się kilka stóp dalej.
Służący dotknął ramienia Elnory.
„Panno Elnoro? Ma pani gościa.”
Elnora odwróciła głowę.
Jej oczy były zamglone.
Nie pusty.
Mętny.
Jak okna po deszczu.
Silas zrobił krok naprzód.
„Panna Elnora?”
Jej twarz pozostała bez wyrazu.
Zmusił się do uśmiechu, którego mogła nie zauważyć.
„To Silas.”
Brak odpowiedzi.
„Kierowca autobusu”.
Coś poruszyło się na jej twarzy.
Nie uznanie.
Jeszcze nie.
Zmarszczka.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
