Nawet na mnie nie spojrzał.
Jego ramiona były ściągnięte do wewnątrz. Trzymał oba paski plecaka i wpatrywał się w ziemię, jakby liczył każdą szczelinę w chodniku.
„Ethan?” zawołałem.
Nie odpowiedział.
Zamiast tego wszedł do środka, nie mówiąc ani słowa.
Obserwowałem, jak drzwi wejściowe zamykają się za nim.
Przez chwilę zastanawiałem się, czy miał jakieś kłopoty w szkole.
Może oblał sprawdzian. Może inne dziecko powiedziało coś okrutnego.
Wtedy zauważyłem, że autobus się nie ruszył.
Gdy tam stałem ZDEZorientowany, kierowca autobusu otworzył szybę.
Nazywał się Jacob. Wyglądał na czterdziestolatka, miał zmęczone oczy i spokojny głos. Jeździł trasą Ethana od początku roku szkolnego.
Jakub był zazwyczaj przyjazny.
Machał do niego każdego popołudnia i czasami przypominał Ethanowi, żeby nie ciągnął płaszcza po schodach.
Tego dnia wyglądał na napiętego.
Rozejrzał się, żeby upewnić się, że nikt inny nie podsłuchuje.
Jego wzrok powędrował w stronę naszego domu. Potem przesunął się w stronę zaparkowanych wzdłuż ulicy samochodów.
Podszedłem bliżej krawężnika.
„Coś się stało?” zapytałem.
Lekko pochylił się w stronę otwartego okna.
Następnie cicho powiedział cztery słowa.
“NIE UFAJ NIANIE.”
Przez chwilę myślałem, że się przesłyszałem.
“Co?”
Zanim zdążyłem zapytać, co miał na myśli…
Odjechał.
Autobus zjechał z krawężnika i potoczył się w kierunku następnego domu. Stałem jak sparaliżowany na skraju trawnika, gdy czerwone światła znikały w oddali.
Moje serce zaczęło walić.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
