„Przynajmniej moja najstarsza córka jest przydatna, a ty mnie tylko ciągniesz w dół!” – oznajmiła jej matka. Ale na przyjęciu zaniemówiła, gdy odkryła, kto płacił za wszystkie jej kaprysy.
Klucz w zamku obracał się zaskakująco łatwo. Oksana otworzyła drzwi, obite znoszoną imitacją skóry, i zamarła w ciszy pustego mieszkania. Ogromne zimowe buty Maksima zniknęły z korytarza.
Jego szara kurtka również zniknęła z wieszaka. Nie zdejmując butów, Oksana weszła do kuchni. Na stole leżał pilot i pęk kluczy z brelokiem w kształcie misia. Lodówka szumiała, na zewnątrz zatrąbił samochód, a w środku Oksany coś zdawało się walić.
Wyjęła telefon. Zadzwonił, ale nikt nie odebrał. Za dziesiątą próbą mechaniczny głos poinformował ją, że dzwoniący jest niedostępny. Maksym po prostu spakował walizki, a ona zajęła się księgowością w małej firmie, w której pracowała.
Powoli usiadła na stołku.
Czwarty miesiąc ciąży. Poranne mdłości dopiero zaczynały ustępować. Jeszcze poprzedniego wieczoru Maksym jadł smażone ziemniaki i zastanawiał się, gdzie postawić łóżeczko przy oknie.
A teraz, przerażony odpowiedzialnością, zniknął.
Następnego ranka Oksana poszła odwiedzić matkę.
Taisija Nikołajewna mieszkała w ceglanym budynku z portierem. W wejściu unosił się zapach męskiego balsamu i ciepłych wypieków z piekarni na dole. Matka otworzyła drzwi w jedwabnym szlafroku i z opaskami na oczy.
„Wiesz, która godzina?” – poskarżyła się Taisija Nikołajewna, blokując wejście. „Właśnie się obudziłam”.
„Mamo, proszę, wpuść mnie” – powiedziała Oksana drżącym głosem.
Weszły do nieskazitelnie czystej kuchni. Na blacie lśnił nowy ekspres do kawy. Oksana nerwowo zacisnęła dłonie i jednym tchem wyrzuciła z siebie wszystko: zniknięcie Maksima, wynajęte mieszkanie, na które nie było jej stać, i dziecko, którego się spodziewała.
Jej matka słuchała, nie zmieniając wyrazu twarzy. Powoli wsypała ziarna kawy do ekspresu i nacisnęła przycisk.
„Mówiłam ci rok temu, że jest spłukany. Ale zawsze chciałaś być niezależna. Sama to wybrałaś, więc musisz się liczyć z konsekwencjami”. „
Mamo, potrzebuję pomocy. Tylko do czasu, aż znajdę pracę, którą mogę wykonywać z domu. Pozwól mi zostać w małym pokoju; i tak jest pusty”.
Taisija Nikołajewna odwróciła się gwałtownie.
„Absolutnie nie. Ciężko pracowałam, remontując to mieszkanie po zamianie mieszkań. Źle się czuję. Potrzebuję spokoju i ciszy, a nie dziecka płaczącego całą noc”.
„Wyląduję na ulicy, mamo”.
„To znajdź sobie wieczorną pracę jako sprzątaczka. Pomyśl o tym! Spójrz na swoją siostrę. Julia wyszła za mąż za Igora. Mają dom za miastem i kilka samochodów”.
Twarz matki stwardniała.
„Przynajmniej moja najstarsza córka jest przydatna, a ty tylko mnie dołujesz!” warknęła. „Zafundowała mi pobyt w sanatorium na urodziny. Przynosisz mi tylko kłopoty”.
Oksana wyszła z budynku. Ostry wiatr uderzył ją w twarz.
Nie płakała.
W tym momencie iluzja posiadania rodziny, na którą można liczyć, pękła jak bańka mydlana.
Tego wieczoru ktoś cicho zapukał do drzwi jej maleńkiego, wynajętego mieszkania.
Julia stała w progu. Jej siostra była otulona drogim kaszmirowym szalikiem i niosła dwie duże torby z supermarketu. Pachniała perfumami i zimnym powietrzem na zewnątrz.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
