Drugie przypominało jej upokorzenie.
Żadne z nich nie przyniosło jej wstydu.
Bo tamtej nocy, na oczach trzystu osób, każdy dowiedział się, że klasa nie opiera się na sukience, drogim szkle ani sławnym nazwisku.
Prawdziwą klasę ujawnia sposób, w jaki ktoś traktuje osobę, od której uważa, że niczego nie potrzebuje.
I dlatego, ilekroć mieszkańcy Guadalajary opowiadali później historię o zaproszonej pokojówce jako żart, zawsze kończyli ją powtórzeniem tej samej kwestii:
Kobieta, która przez trzy lata wchodziła do domu przez wejście służbowe, tej nocy wyszła głównymi drzwiami.
A każdy, kto się z niej śmiał, nigdy już nie czuł się lepszy, nie pamiętając ceny swojego okrucieństwa.
