Andrzej jej powiedział.
„To nie jest zdanie, które ktokolwiek chciałby usłyszeć od swojego męża”.
O jego ojcu.
Pominięta kontynuacja.
Stracony czas.
I wreszcie, że wiedział o tym zanim wszedł do jej szpitalnego pokoju.
Amanda wstała.
Wyszła na zewnątrz sama.
Nikt nie poszedł za nim.
Wiedział o tym jeszcze przed wejściem do jej szpitalnego pokoju.
Wtedy drzwi się otworzyły.
“Mama?”
Dołączyłem do niej na ganku.
Spojrzała na podwórko.
„Czy byłem projektem?”
„Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie za niego, kochanie.”
„Co o tym myślisz?” zapytała.
„Czy byłem projektem?”
“Myślę, że on cię kocha.”
Spojrzała na mnie.
„I myślę, że to, że cię kochałaś, nie dało mu prawa do decydowania o tym, co możesz znieść”.
Amanda skinęła głową.
Potem zapytała o Robina.
Kiedy opowiedziałem mu, co wydarzyło się wiele lat temu, usiadł.
“Myślę, że on cię kocha.”
„Ten lekarz powiedział mi, że za bardzo się martwimy”.
“Pamiętam.”
“Mówiłem ci, że może miał rację.”
„Próbowałeś uwierzyć lekarzowi”.
„Byłem jej ojcem”.
Później Robin stanął twarzą w twarz z Andrewem.
„Czy twój ojciec kiedykolwiek miał nam za złe, że nie wróciliśmy wcześniej?”
„Byłem jej ojcem”.
„Nigdy” – Andrew zrobił pauzę. „Obwiniał się za to, że wmówił ci, że nie musisz”.
Robin odwrócił wzrok.
***
Tej nocy Amanda w końcu poprosiła Andrew, żeby usiadł z nią.
„Kiedy patrzyłeś na mnie w szpitalu, kogo widziałeś?”
„Na początku? Dziewczyna, której mój ojciec nigdy nie zapomniał.”
“On obwiniał siebie.”
Amanda wzdrygnęła się.
„A potem?”
Andrzej pomyślał.
„Rano ledwo mogłeś usiąść i przez dziesięć minut kłóciłeś się, że twoja matka potrzebuje lepszego krzesła”.
Amanda mimowolnie się uśmiechnęła.
Andrzej pomyślał.
„Potem byłaś Amandą.”
Przyglądała mu się.
„Wierzę, że mnie kochasz. Nie sądzę, żebyś miał prawo to ukrywać”.
“Nie zrobiłem tego.”
Andrew powiedział jej, że jego ojciec później naciskał na ponowne rozpatrzenie nierozwiązanych spraw pediatrycznych.
„Potem byłaś Amandą.”
„Czy był dobrym lekarzem?” zapytała Amanda.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
