Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
Nie dotarło to do jej oczu.
Po starcie sygnał zapięcia pasów został wyłączony.
W kabinie panował spokój.
Wózki z napojami zaczęły toczyć się wzdłuż przejścia.
Kobieta siedząca obok Allison wyciągnęła czasopismo, jakby nic się nie stało.
Pomyślałem, że może w końcu skończyła.
Myliłem się.
Stewardesa zatrzymała się obok naszego rzędu.
“Co podać?”
„Poproszę tylko wodę” – powiedziałem.
Allison również poprosiła o wodę.
Kobieta spojrzała w stronę soku jabłkowego, który nadal znajdował się w kieszeni siedzenia.
“Dalej. Daj jej to.”
„Czy nie mówiłeś, że to uratuje jej życie?”
Spojrzałem na nią.
“Wystarczająco.”
Wzruszyła ramionami.
„Martwię się o zdrowie dziecka”.
„Nie” – odpowiedziałem. „Chcesz oceniać kogoś, kogo nie znasz”.
Uśmiech stewardesy zniknął.
Spojrzała na mnie i na Allison.
Następnie do kobiety.
Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.
Na koniec pracownik skinął głową.
“Zaraz wracam.”
Poszła w kierunku kambuza.
Kobieta odchyliła się na krześle z zadowoloną miną.
„Ludzie są dziś zbyt wrażliwi”.
Mężczyzna siedzący przy oknie cicho złożył czasopismo.
Nie patrząc na nią, powiedział: „Myślę, że powiedziałaś już wystarczająco dużo”.
Ona wciągnęła powietrze.
„Mam pełne prawo wyrażać swoją opinię”.
Minutę później stewardesa wróciła.
Nie miała przy sobie napojów.
Zamiast tego trzymała starannie złożoną białą serwetkę.
Zatrzymała się obok siedzenia kobiety.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
