Atmosfera wokół nas uległa całkowitej zmianie.
Zaledwie kilka minut wcześniej Allison próbowała zniknąć.
Teraz zupełnie obcy ludzie po cichu jej kibicowali.
Ponownie sprawdziła telefon.
“Siedemdziesiąt dziewięć.”
„Dobrze” – powiedziałem. „Odwraca się”.
Stewardesa skinęła głową.
Ona wstała.
Zanim odeszła, spojrzała na Allison.
“Dasz radę.”
Kobieta nie odzywała się od kilku minut.
Nie przestawała wpatrywać się w pusty karton po soku, leżący na stoliku Allison.
W końcu szepnęła: „Nie wiedziałam”.
Spojrzałem na nią.
“Tak zdecydowałeś.”
Nikt nie odpowiedział.
Spojrzała na mnie.
„Słyszałem o cukrzycy”.
Jej głos stał się teraz cichszy.
„Po prostu…” Spojrzała na Allison. „Nie zdawałam sobie sprawy”.
Spojrzałem jej w oczy.
“Mówiłem ci.”
Odwróciła wzrok.
“Myślałem…”
Jej słowa ucichły.
Nie potrafiła dokończyć ani jednego zdania.
Nie takiego, który mógłby cofnąć to, co powiedziała.
Minęło kilka kolejnych minut.
Allison ponownie spojrzała na telefon.
„Osiemdziesiąt siedem”.
Uśmiechnąłem się.
“Oto ona.”
Ona odwzajemniła uśmiech.
Kolor zaczął odzyskiwać jej twarz.
Mężczyzna przy oknie uśmiechnął się do Allison.
„Wygląda na to, że jednak jedno miejsce wystarczyło”.
Allison cicho się zaśmiała.
To był pierwszy prawdziwy uśmiech, jaki zobaczyłem od momentu wejścia na pokład.
Stewardesa wróciła po raz ostatni.
„Czujesz się lepiej?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
