Brak męża.

W pobliżu nie czeka żadna rodzina.

I jedno stare imię wciąż żyje pośród mgły.

„Jak go znaleźli?”

Pielęgniarka odpowiedziała.

„Zdołała wyczytać wystarczająco dużo jego nazwiska, zanim straciła przytomność. Opieka społeczna sprawdziła jej dokumenty i rzeczy osobiste. Był tam stary wpis kontaktowy w nagłych wypadkach z jego pełnym imieniem i nazwiskiem”.

James skinął głową.

„Zadzwonili do mnie jakąś godzinę temu.”

„Przyszedłeś natychmiast?”

“Tak.”

„Widziałeś ją?”

Pokręcił głową.

„Już jej nie było”.

To zdanie wszystko unicestwia.

Dziecko wydało cichy dźwięk dochodzący z pokoju za nami.

Wszyscy troje się odwróciliśmy.

Pielęgniarka złagodniała.

„Radzi sobie dobrze”.

Spojrzałem na Jamesa.

Był przerażony.

Nie ze szpitala.

O mnie.

Wtedy w końcu zrozumiałem.

O cokolwiek chciał zapytać, nie chodziło mu o to, czy Anna chciałaby go odzyskać.

Anny już nie było.

Chodziło o dziecko.

James wziął głęboki oddech.

„Ona nie ma nikogo.”

Nie ruszyłem się.

„Jej ojciec nie przyjedzie. Skontaktowała się z nim opieka społeczna. Podpisał coś, że nie będzie ubiegał się o opiekę”.

Zrobiło mi się sucho w ustach.

“Już?”

„Odszedł kilka miesięcy temu. Najwyraźniej nie chce się w to angażować”.

Poczułem przypływ gniewu.

James kontynuował.

Pracownik socjalny szpitala wyjaśnił, co dzieje się dalej.

„Co się dzieje?”

„Tymczasowe umieszczenie w areszcie na czas poszukiwań krewnych i ustalenia opieki prawnej”.

Spojrzał przez szybę.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!