„Nie sądzą, żeby mieli jakichś krewnych”.
Już wiedziałem, co mnie czeka.
Jednak usłyszenie tego wydawało się czymś ogromnym.
„Chcę, żebyśmy poprosili o wzięcie pod uwagę naszej kandydatury”.
Spojrzałam na niego.
„Po co?”
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Dla niej.”
Moje oczy zaszły łzami.
„James.”
“Ja wiem.”
Jego głos się załamał.
„Wiem, jak to brzmi.”
„Nie, nie zrobisz tego.”
„Prawdopodobnie tak.”
Wyciągnął rękę w moją stronę, ale się zatrzymał.
„Już powiedziałam pracownikowi socjalnemu, że jestem mężatką. Że nigdy nie podejmę żadnej decyzji bez ciebie. Że to nie jest coś, co mogę obiecać sama”.
Znów spojrzałem przez szybę.
Gondolę przesunięto bliżej.
Malutka twarz.
Ciemne włosy.
Zamknięte oczy.
„Chcę się o nią ubiegać” – powiedział James. „Cokolwiek to oznacza. Umieszczenie w rodzinie zastępczej, opieka prawna, a później adopcja, jeśli to możliwe. Chcę ją zabrać do domu”.
Przełknął ślinę.
„Jeśli to dla ciebie za dużo, powiedz mi, a nigdy więcej o tym nie wspomnę”.
Śmiałem się przez łzy.
Nie dlatego, że cokolwiek było zabawne.
Ponieważ w końcu zrozumiałem, czego oczekiwał.
„Myślisz, że jestem zazdrosny?”
Nic nie powiedział.
„Myślałeś, że usłyszę imię Anny i pomyślę, że chodzi o nią?”
„Nie wiedziałem, co pomyślisz.”
Wytarłem twarz.
„Pomyślałem, że to może być twoje dziecko.”
Jego oczy się rozszerzyły.
„Dobra. To jest gorsze.”
Mimo wszystko znów się zaśmiałem.
Potem płakałam jeszcze mocniej.
James wyciągnął do mnie rękę.
Tym razem mu pozwoliłam.
Ciągle myślałem o Annie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
