Co muszę zrobić, żeby one przeżyły?
Później o naszej historii dowiedział się cały świat.
Ludzie pisali:
Cudowne narodziny.
Dziewięcioro dzieci.
Niewiarygodny przypadek.
Wielu ludzi było zszokowanych samą liczbą.
Ale dla mnie cudem nie była liczba.
Cudem był ich oddech.
Cudem było to, że każdego ranka lekarz wchodził do sali i nie przekazywał najgorszej wiadomości.
Cudem było to, że dziewięć maleńkich ciał, urodzonych zbyt wcześnie i zbyt słabych, postanowiło się nie poddawać.
Dziś, kiedy w domu słychać jednocześnie dziewięć głosów, kiedy jedno dziecko się śmieje, drugie płacze, trzecie woła mnie, a czwarte czegoś szuka, czasami po prostu zatrzymuję się i patrzę na nie.
Ludzie mówią:
– Jesteś niesamowicie silną matką.
Ale ja znam prawdę.
Nie stałam się silna dlatego, że tego chciałam.
Stałam się silna, ponieważ dziewięć małych istnień wybrało właśnie mnie.
I kiedy wracam myślami do tamtego dnia, kiedy wszyscy byli przygotowani na siedmioro dzieci, ale potem na sali porodowej rozległ się dziewiąty płacz, rozumiem jedną rzecz.
Czasami cud nie przychodzi cicho, pięknie ani łatwo.
Czasami cud przychodzi przez ból, strach i łzy.
A pewnego dnia, kiedy cały pokój zamiera ze zdumienia, po prostu zaczyna płakać.
Żeby wszyscy mogli zrozumieć:
narodziło się niemożliwe.
