Mała dziewczynka rzuciła się mojemu mężowi na szyję i zawołała „Tato”. On nie zaprzeczył — tylko wyszeptał jej imię

— Najpierw raz na kilka tygodni. Potem częściej.

— Gdzie?

— U mnie. W parku. Na basenie. Na przedstawieniach w przedszkolu.

— Był na przedstawieniach?

— Tak.

Przypomniałam sobie delegacje.

Spotkania.

Sobotę, kiedy nie pojechał z nami do mojej siostry, bo „musiał zamknąć projekt”.

Nie wiedziałam, która konkretna data była kłamstwem.

To chyba bolało najbardziej.

Kłamstwo zanieczyszczało przeszłość wstecz.

— Hania od kiedy wie, że Paweł jest jej ojcem?

— Od roku.

— Wcześniej?

— Mówiła „wujek”.

— Kto zdecydował, żeby powiedzieć?

— Ja.

— Paweł się zgodził?

— Po kilku miesiącach.

— Irena?

Agata roześmiała się bez radości.

— Nie.

— Dlaczego?

— Bo pani teściowa uważała, że Hania może wiedzieć, ale „nie może robić z tego przedstawienia”.

Brzmiało dokładnie jak Irena.

— Hania zaczęła mówić do niego tato?

— W domu. Czasem.

— A poza?

— Miała nie.

— Siedmioletnie dziecko dostało instrukcję, kiedy może nazywać własnego ojca ojcem.

Agata spuściła wzrok.

— Wiem.

— Dlaczego się pani na to zgodziła?

— Bo przez długi czas myślałam, że lepszy ojciec w tajemnicy niż żaden.

To zdanie było uczciwe.

Nie dobre.

Ale uczciwe.

— A teraz?

— Teraz już tak nie myślę.

— Co się zmieniło?

— Hania.

— Jak?

— Zaczęła pytać, dlaczego Kuba może mieć tatę wszędzie, a ona tylko czasem.

Zrobiło mi się zimno.

— Znała Kubę wcześniej?