Duże brązowe oczy.
Do Pawła była podobna tak bardzo, że zauważyłam to, zanim zdążyłam się przed tym obronić.
— Kto to? — zapytałam.
Paweł spojrzał na mnie.
Zbladł.
Hania nadal obejmowała go za szyję.
— Marta…
Irena wstała gwałtownie.
— Haniu, przecież mówiłam, że przy ludziach masz mówić „wujku Paweł”.
Dziewczynka odwróciła się do niej.
— Ale mama powiedziała, że już nie muszę kłamać.
Nikt przy stole się nie odezwał.
Moja ręka nadal spoczywała na kieliszku.
Patrzyłam na męża.
Byliśmy małżeństwem od osiemnastu lat.
Mieliśmy syna.
Kredyt spłacony przed trzema laty.
Wspólne wakacje.
Wspólnych znajomych.
Zwykłe małżeństwo po czterdziestce, w którym największym ostatnim konfliktem było to, czy remontować kuchnię przed świętami.
Przynajmniej tak sądziłam.
— Marta — powtórzył Paweł. — Ja ci wszystko wyjaśnię.
Kuba wypuścił łyżeczkę.
Upadła na talerz.
Spojrzałam na niego.
Był biały jak obrus.
— Kuba?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
