— Bo potrzebowałam kaucji za mieszkanie.
To też było nieładne i ludzkie.
— Wyprowadziła się pani?
— Na rok. Wróciłam, kiedy dostałam pracę tutaj.
— Paweł wiedział o pieniądzach?
— O drugiej wpłacie tak.
— Z czego Irena je miała?
Agata wzruszyła ramionami.
— Nie wiem.
Ja miałam podejrzenie.
Wróciłam do Anny.
Otworzyłam bankowość elektroniczną.
Zaczęłam przeglądać stare wyciągi.
Paweł dwa dni wcześniej przesłał mi dostęp do archiwalnych zestawień.
Nie wszystkie konta nadal istniały, ale historia była.
Znalazłam przelewy do Ireny.
Nie miały opisów „Hania”.
Oczywiście.
„Zakupy.”
„Leki.”
„Naprawa.”
„Pożyczka.”
„Zwrot.”
Rok po roku.
Kwoty od tysiąca do pięciu tysięcy.
Zsumowałam.
Ponad dziewięćdziesiąt tysięcy w ciągu sześciu lat.
Część mogła naprawdę dotyczyć Ireny.
Ale kiedy nałożyłam daty znanych mi przelewów do Agaty, zaczęły się pokrywać.
Dwa większe transfery.
25 000.
25 000.
Z naszego wspólnego rachunku inwestycyjnego.
Pamiętałam pierwszy.
Paweł powiedział wtedy:
— Mama musi wymienić piec i okna.
Drugiego nawet nie zapamiętałam.
To był rok, kiedy sprzedaliśmy mój samochód i kupiliśmy wspólny.
Przelew zniknął w większym ruchu pieniędzy.
Zadzwoniłam do Pawła.
— Dwadzieścia pięć tysięcy na okna twojej matki.
Cisza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
