Mała dziewczynka rzuciła się mojemu mężowi na szyję i zawołała „Tato”. On nie zaprzeczył — tylko wyszeptał jej imię

Po jego twarzy zobaczyłam, że odpowiedź nie brzmi „od pięciu minut”.

CZĘŚĆ 3

Zabrałam syna z restauracji.

Nie Pawła.

Nie tort.

Nie płaszcz, który zostawiłam na krześle.

Tylko Kubę.

Na parkingu zadzwoniła za mną Irena.

— Marta!

Nie zatrzymałam się.

— Marta, nie rób teraz sceny!

Odwróciłam się.

Siedemdziesiąte urodziny.

Goście.

Kwiaty.

Kelnerzy.

Mała dziewczynka, która przed chwilą nazwała mojego męża tatą.

A teściowa nadal martwiła się sceną.

— Ireno, scena wydarzyła się sześć lat temu. Ja dopiero dziś dostałam zaproszenie.

Otworzyła usta.

Nic nie powiedziała.

Wsiedliśmy z Kubą do samochodu.

Przez pierwsze dziesięć minut żadne z nas się nie odezwało.

Jechałam za szybko.

Zorientowałam się dopiero na obwodnicy.

Zdjęłam nogę z gazu.

— Mamo, zatrzymaj się gdzieś.

— Dlaczego?

— Bo ci się trzęsą ręce.

Miał rację.