Mała dziewczynka rzuciła się mojemu mężowi na szyję i zawołała „Tato”. On nie zaprzeczył — tylko wyszeptał jej imię

Zjechałam na parking przy stacji benzynowej.

Wyłączyłam silnik.

Kuba siedział obok, pochylony, z kapturem narzuconym na głowę.

Miał szesnaście lat.

Jeszcze rano kłóciliśmy się, bo zostawił talerz po śniadaniu w swoim pokoju.

Teraz nagle wyglądał na starszego.

— Od kiedy wiesz?

Milczał.

— Kuba.

— Dziewięć miesięcy.

Zamknęłam oczy.

Dziewięć miesięcy.

Dziewięć miesięcy wspólnych kolacji.

Boże Narodzenie.

Wielkanoc.

Moje urodziny.

Nasza osiemnasta rocznica ślubu.

Dziewięć miesięcy, podczas których mój własny syn patrzył na mnie codziennie i wiedział, że jego ojciec ma drugie dziecko.

— Jak się dowiedziałeś?

— Przypadkiem.

— Jak?

— W listopadzie tata powiedział, że jedzie na spotkanie z klientem. Ja byłem z Maćkiem we Wrocławiu. Poszliśmy do galerii, potem na Rynek.

Zacisnął dłonie.

— Zobaczyłem tatę.