Mała dziewczynka rzuciła się mojemu mężowi na szyję i zawołała „Tato”. On nie zaprzeczył — tylko wyszeptał jej imię

— Z Hanią?

Skinął głową.

— Z nią i z tą kobietą.

— Agatą.

— Tak.

— Co robili?

— Hania miała urodziny. Mieli balonik. Tata niósł tort.

To banalne zdanie zabolało mnie bardziej niż gdyby powiedział o hotelu.

Tort.

Urodziny.

Rodzina.

Nie romans.

Życie.

— Podszedłeś?

— Nie.

— Powiedziałeś ojcu?

— Wieczorem.

— I?

Kuba zaczął płakać.

Od osiemnastu miesięcy twierdził, że jest „za stary na płakanie”.

Patrzyłam na niego i czułam, jak mój gniew zmienia kierunek.

— Co ci powiedział?

— Że Hania jest moją siostrą.

Zamknęłam oczy.

— Od razu?

— Tak.

— Poprosił cię, żebyś mi nie mówił.

To nie było pytanie.

— Powiedział, że sam powie.