Mała dziewczynka rzuciła się mojemu mężowi na szyję i zawołała „Tato”. On nie zaprzeczył — tylko wyszeptał jej imię

— Kiedy?

— Najpierw po świętach.

— Potem?

— Po twoich urodzinach.

— Potem?

— Po zakończeniu roku szkolnego.

Zaśmiałam się.

Krótko.

Pusto.

— A dziś?

— Obiecał, że przed urodzinami babci.

— Dlaczego przed?

— Bo Hania miała już dość udawania.

Poczułam coś zimnego.

— Udawania czego?

Kuba otarł twarz rękawem.

— Że tata jest jej wujkiem.

Patrzyłam na niego.

— Ty ją poznałeś?

Skinął głową.

— Ile razy?

— Cztery.

Przez kilka sekund nie mogłam mówić.

— Tata cię zabierał?

— Raz.

— A pozostałe?

— Chciałem.

To mnie zatrzymało.

— Ty chciałeś?

— Jest moją siostrą.

Powiedział to z takim bólem, że cały mój gniew na niego umarł w jednej sekundzie.

Był dzieckiem wciągniętym w sekret dorosłego człowieka.

Nie zdrajcą.