„Ethan.” Mój ojciec zrobił krok naprzód. „Synu, myślę, że musimy porozmawiać.”
„Naprawdę?” – zapytałem. „O czym tu gadać? Nie chciałeś mnie na ślubie, bo zawstydziłbym Jessicę. Misja wykonana. Nie ma mnie na ślubie. Jestem w barze”.
„Mogłeś nam powiedzieć” – powiedziała moja matka, a w jej głosie słychać było urażoną nutę. „Przez te wszystkie lata pozwalałeś nam myśleć…”
„Pozwolić?” Zaśmiałam się gorzko. „Mamo, mówiłam ci, że Forbes wspomniał o mojej firmie. Pytałaś, czy mogliby mnie zatrudnić. Mówiłam ci, że kupiłam dom. Powiedziałaś, że pewnie mam długi. Co właściwie powinnam była powiedzieć? A tak przy okazji, jestem warta dziewięć cyfr. Proszę, przestań traktować mnie jak nieudacznika?”
„Nigdy nie mówiliśmy, że jesteś nieudacznikiem” – protestował mój ojciec.
„Nie zaprosiłeś mnie na ślub mojego kuzyna, bo moja sytuacja byłaby niezręczna” – powiedziałem. „Jak byś to nazwał?”
Jessica zrobiła krok naprzód, wciąż ściskając bukiet.
„Ethan, bardzo mi przykro. Nie wiedziałam. Gdybym wiedziała…”
„Zaprosiłbyś mnie?” – zapytałem delikatnie. „A może wolałbyś moje kontakty biznesowe?”
Zarumieniła się.
„To niesprawiedliwe.”
„Czyż nie?”
Marcus odchrząknął.
„Panie Morrison. Ethan. Chętnie omówię pańskie algorytmy bardziej szczegółowo. Może moglibyśmy się umówić na spotkanie.”
„Oczywiście, że tak” – powiedział Raj obok mnie. Jego głos był przyjemny, ale zimny. „Teraz, kiedy wiesz, ile jest wart”.
Tłum w drzwiach rósł. Coraz więcej gości weselnych przyciągało zamieszanie. Zobaczyłem rodziców Marcusa, kobietę w sukni Chanel, zszokowanych. Druhny i drużbów. Wszyscy się gapili.
To był moment Jessiki. Jej idealny ślub. Jej idealny dzień.
A ja niszczyłem to przez samą swoją egzystencję.
„Powinienem iść” – powiedziałem, wstając.
„Ethan, zaczekaj” – zaczęła moja matka.
„Gratulacje z okazji ślubu, Jessico” – przerwałam. „Mam nadzieję, że ty i Marcus jesteście razem bardzo szczęśliwi”.
Wyciągnąłem portfel i rzuciłem na bar banknoty 500-dolarowe, żeby zapłacić rachunek i uniknąć kłopotów. Raj i ja ruszyliśmy w stronę wyjścia. Tłum rozstąpił się przed nami, prawdopodobnie bardziej z szoku niż szacunku, ale ja to przyjąłem.
Byliśmy już prawie przy głównym wejściu do hotelu, gdy za nami usłyszałem czyjeś biegnące kroki.
„Ethan. Ethan, zaczekaj.”
Odwróciłem się.
Amanda spieszyła się za nami, podciągając sukienkę druhny, żeby się nie potknąć.
„Co?” zapytałem raczej ze znużeniem niż ze złością.
Amanda zatrzymała się i ciężko oddychała.
„Po prostu… musiałam powiedzieć…” Zebrała się w sobie. „Jestem z ciebie dumna. Powinnam była to powiedzieć lata temu, ale mówię to teraz. Jestem z ciebie dumna”.
Coś w mojej piersi lekko się poluzowało.
„Dzięki, Amanda.”
„I przepraszam, że cię nie broniłam. Że poszłam z mamą i tatą. Za… za to wszystko.”
„To już przeszłość” – powtórzyłem i tym razem mówiłem poważniej.
Przytuliła mnie mocno i szybko.
„Nie bądź obcy, okej? Zadzwoń do mnie kiedyś. Daj mi poznać mojego brata.”
„Tak zrobię”, obiecałem.
Pośpieszyła z powrotem na przyjęcie, a Raj i ja wyszliśmy na wieczorne powietrze.
„No cóż” – powiedział Raj, gdy już wyszliśmy na zewnątrz. „Poszło lepiej, niż się spodziewałem”.
Zaśmiałem się. Zabrzmiało to niepewnie, ale szczerze.
„Zrobiłeś to?”
„Nie przewróciłeś żadnego stołu. Bardzo powściągliwy.”
„Jestem profesjonalistą.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
