„Ashley, zrezygnowałem, bo dostrzegłem branżę wartą 50 miliardów dolarów, która jest gotowa na transformację, i miałem ku temu umiejętności. Twoja pozycja w branży prawniczej jest imponująca. Wycena mojej firmy na 580 milionów dolarów to rewolucja. To nie to samo”.
„Nienawidzę cię.”
„Nie. Nienawidzisz tego, że odniosłem sukces w sposób, którego nie przewidziałeś i na który nie masz wpływu. Nienawidzisz tego, że twoja konwencjonalna ścieżka nie uczyniła cię wyjątkową. Nienawidzisz tego, że siostra, którą odrzuciłeś, odnosi teraz większe sukcesy, niż ty prawdopodobnie kiedykolwiek będziesz”.
Rozłączyła się.
Finanse serii C zostały zamknięte. 240 milionów dolarów, na czele z Andreessen Horowitz. Wycena po pozyskaniu kapitału: 2,3 miliarda dolarów. Lex AI ma obecnie 800 klientów w postaci kancelarii prawnych. Prognozowano, że przychody do końca roku osiągną 180 milionów dolarów. Zatrudniamy 680 osób w siedmiu krajach.
Zostałem wpisany na listę Forbes 30 Under 30 Hall of Fame. Magazyn Time umieścił mnie na liście Liderów Następnego Pokolenia. Wydział Prawa Uniwersytetu Harvarda zaprosił mnie do wygłoszenia przemówienia na uroczystości wręczenia dyplomów.
Ironia losu, biorąc pod uwagę, że rzuciłem studia prawnicze na Uniwersytecie Stanforda.
Moi rodzice wysłali kartkę.
Gratulujemy sukcesu. Jesteśmy bardzo dumni. Kochani, Mama i Tata.
Żadnego telefonu. Żadnej wizyty. Tylko kartka.
Ashley nic nie wysłała.
Listopad 2025. Kupiłem dom w Atherton. 22 miliony dolarów. Sześć sypialni. Winnica. Dom gościnny.
Zorganizowałam przyjęcie z okazji parapetówki dla moich przyjaciół i współpracowników.
Chin Lee wzniósł za mnie toast.
„Do kobiety, która rzuciła studia prawnicze, żeby zniszczyć studia prawnicze. Jesteś legendą”.
Mój szef produktu: „Dla Madison, która zobaczyła przyszłość i ją zbudowała”.
Mój główny radca prawny, były partner w kancelarii Whitman and Cross, który zmienił zdanie, gdy zobaczył, w którą stronę wieje wiatr: „Ku destabilizacji, ewolucji i uczynieniu prawa dostępnym”.
Ktoś zapytał, czy moja rodzina przyjedzie.
„To moja rodzina” – powiedziałem, wznosząc toast za salę. „Ludzie, którzy we mnie wierzyli, kiedy byłem studentem z szalonym pomysłem. Ludzie, którzy pracowali po 80 godzin tygodniowo, żeby stworzyć coś rewolucyjnego. Ludzie, którzy nie potrzebowali „Wall Street Journal”, żeby im powiedzieć, że warto mnie znać”.
Później, na moim tarasie z widokiem na dolinę, znalazł mnie Chin Lee.
„Czy czegoś żałujesz?”
Pomyślałam o SMS-ie mamy, który wyprosił mnie z Wielkanocy. O Ashley, która nazwała moje towarzystwo słodkim. O Christopherze, który pouczał mnie, jak działa prawdziwe prawo. O tacie, który mówił mi, że marnuję dyplom z Princeton.
„Nie” – powiedziałem. „Nie możesz żałować, że wyrosłeś z ludzi, którzy nigdy nie mieli dorastać razem z tobą”.
„Zimno” – zauważyła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
