W górnej szufladzie komody Olivii nadal unosił się delikatny zapach lawendowego mydła.
Brian wziął stos zimowych swetrów i umieścił je w brązowym tekturowym pudełku.
Rolka taśmy pakowej spoczywała na jego ramieniu niczym ciężki pas.
Sięgnęłam po małą drewnianą pozytywkę stojącą na toaletce, tę z namalowanymi na pokrywce modraszkami.
Obok leżała jej biała czapka ukończenia szkoły, z chwostem starannie i ciasno owiniętym w plastikową osłonkę.
Brian nie podniósł wzroku znad tekturowego pudełka.
„Musimy oczyścić górną półkę przed weekendem” – powiedział.
Moje palce natrafiły na zamek jej srebrnej szkatułki na biżuterię.
W środku, pod aksamitną tacą i stertą tanich bransoletek z koralików, leżał złożony na pół kwadrat papieru do notatnika.
Otwierając ją, przesunąłem kciukiem po zagięciu.
Moja ręka drżała.
O godzinie dziesiątej na kuchennym stole stały tylko nasze dwa kubki.
Brian stał przy zlewie, tyłem do mnie, szorując ciężką patelnię mocnymi, rytmicznymi ruchami.
Woda leciała głośno i parowała.
„Posłuchaj, Brian” – powiedziałem.
Mój głos był powolny, a słowa wypowiadane były z delikatnymi, przemyślanymi pauzami.
Przytrzymałem kartkę przy oknie i przeczytałem jej pismo na głos.
Zakręcił kran, ale nie odwrócił się, żeby spojrzeć mi w twarz.
„Napisała, że chce, żebyśmy tam byli” – powiedziałem.
„Chciała, żebyśmy stanęli na jej miejscu”.
Brian pocierał skronie namydloną prawą dłonią, pozostawiając przy uchu szarą smugę piany.
„To tylko kawałek papieru, Margaret” – powiedział.
„Pójście tam przyniesie tylko więcej bólu.”
„Pracowała na to cztery lata” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
